Padişahın yardımcısı vezir varmış. Birde padişahın soyunu yakınını bilen iyi bir savaşçı. Bu savaşçı çevresi genişmiş vezir kadar padişaha yakınmış. Savaşçı ve herkes veziri severmiş. Taki savaşçı vezirin yaptıklarını tanıyana kadar. Bu arada padişahın çocuğu yokmuş vezir bunu fırsat bilip padişahı bir şekilde tahtından indirmeye karar vermiş. Ne yapayım ne edeyim diye düşünürken. Aklına çok iyi olan savaşçı gelir. Ben bu padişahı savaşçıya savaşçıyıda padişaha düşürüm Ya Padişah savaşçıyı öldürür ya da savaşçı padişahı öldürür. Padişah ölürse savaşçıyı zindana attırırım hem Padişahtan hem savaşçıdan kurtulurum. Savaşçı ölürse halka padişah en iyi savaşçımızı haksız yere canını aldırdı sırtından bıçakladığını söylerim der. Padişahın halkının arasında itibarı gider tahta ben geçerim demiş. Çünkü tahtı en iyi hakeden benim der. Vezir padişahın yanına gider. Padişahım bu savaşçıdan şüpheleniyorum buna fazla yüz verirsen yakında senin halkın bunu sever bu senin sözünden çıkar tahtını ele geçirir der. Her seferinde padişahı türlü şeylerle kafasını karıştırır. Vezir bu sefer savaşçıya gider savaşçıya der ki senin çevren geniş güçlüsün lakin Padişah eski Padişah değil ve senin güçlü oluşunun farkında seni en kısa zamanda indirmeye çalışabilir der. Savaşçı veziri iyi tanır ne yapmaya çalıştığınıda iyi biliyor lakin vezir bunun farkında değil savaşçı ne padişaha nede vezire bu kurulan oyunu belli etmez vezire kılıcı vuracağı zamanı bekler. Savaşçı kılıcı kaldırırsa o kılıcı hiç kimsenin indiremeyeceğini iyi bilirler. Zaman gelip geçer vezir dayanamaz padişahın yanında bile savaşçıya karşı oyun oynar. Savaşçı zamanı gelir oyunu bozar oyun oynuyan vezirin boynunu vurur.
ŞAİR YAZAR= ZEKİ GÜNAY
10.08.2020
İnsan pervasızca dalgalanan denizin içinde,
Ağzını açmış oltaya kapılan balık olmamalı.
Ya da kahpe düzenlerin alçalmış zihniyetlerin üstünde gölge veren bir ağaç olmamalı.
PEKİ İNSAN NE OLMALI?
Tarifsiz acıların içinde işkencelere gark olmuş,
Ey Müslümanlar, başları gökyüzüne kaldır,
Kafirlerin başına, keskin kılıçla saldır,
Şehadetin şerbetine, sen kalbini daldır,
Peygambere hakaretin, bir bedeli vardır.
Kılıç kınından çıkarsa, hiç özür dinlemez,
İnsan olan boşa tüketmez sesini,
Döver değirmenin taşında nefsini.
Kafir bir gün görür tokatın tersini,
Peygamber ümmeti, oturmak yakışmaz.
Çocuk ana babalar haksız yer ölürken,
Sen İslam devletiysen, anla beni kendine gel,
Söyle bana sizden başka, size kim uzatır el.
Senin Rabbin durur iken, kula bağlanır mı bel,
Peygamber yolu varken, hangi yola gidersiniz.
İslam Kanun yasasını, siz itip çiğnediniz,
Öyle saf öyle temiz ki kalbin,
Gönlünden bana doğru yağmur yağıyor.
Bakışın gülüşün öyle güzel ki?
Pınarım sensiz günler zehir oluyor.
Her şey seninle güzel seninle tatlı,
Verdim Fetva kullar kaçtı,
Kör şeytanla düşman oldum.
Gelen öldürmek istedi,
Azraile sırdaş oldum.
Kula dedim bil nimeti,
Fidani dik ağaç olur,
Dallarında yaprak olur.
Sonbahar gelir çatar,
Yaprakları toprak olur.
İnsanda bir fidan gibi,
Doğruyu söyleyince, sivri dilli olduk,
Herkesi dost sandıkta, yanımıza koyduk.
Soframızı açtık, hep mi nankör doyurduk,
Rabbim insan bilmez, vefasız bir kulmuyduk.
Doğru söyledikçe, çile işkence çektik,
İnsan gördüm çamura batıp çıkanlar,
Hayır, durur iken hep şerri tutanlar.
Günahı kendinde marifet yapanlar,
Rabbim sensin dedim ben sana yöneldim.
Attım üzerimden şeytanın tülünü,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!