İnsan dedim değer verdim,
Oda beni sever dedim.
Her kadını anne bildim,
Beni kimse anlamadı.
Dost dedim arkadan güldü,
Deli doluydu kimseye eyvallah etmezdi,
Herkese koşar, dost, düşman kuyuya itmezdi.
İster feriştahın oğlu olsun dinlemezdi,
Benim babam böyleydi, namertleri sevmezdi.
Açık konuşur, lafını kimseden çekmezdi,
Neden sevdaya asi bakarım,
Aşkı ve hasreti, içimde yakarım.
Bir ırmak gibi her yöne akarım,
Neden yağmur yağdırır, benim gözlerim.
Huzur vermiyor insanlık bana,
Dostlar benim kalemim incedir,
Hakkı bilir hep hakkıyla yazar.
Bak? Yanlışı yazarsan kırılır,
Hep doğrunun yanın da o durur.
Boynunu eğmez ki hiç kimseye,
Bir sevdanın yağmurunda, ben hep ıslandım durdum,
Onlar hep güneş oldu, ben karım, eriyen benim.
Bu yalan dolu âlemde, onca sevenler gördüm,
Benim kalpte ki sevgim, üç günlük, beş günlük değil,
Hasret rüzgârları şu kalbime, estikçe esti,
Uyuduğumda gelip yanıma yatan,
Omuzumun üstüne boynunu atan.
Sevgimi anlayıp sevgisine katan,
İnsana benzemez benim Şirin kedim.
Tam bir oyun ustası yerinde durmaz,
Allah biliyor ki? Ben kendimden eminim,
Ey dağ kuş ovalar, söyle nasıl sevinim.
Ey Rabbim aşkınla, mağaralardan inim,
Allah Kuran Peygamberdir, benim yeminim.
Dünya gelse ne yazar, yerim Hakk safıdır,
Ben Ay'ı giyinik görür,
Sen çırılçıplak görürsün.
Benim yolum hep yokuş,
Sürüm sürüm sürünürsün.
O Çıplak ayaklarını,
Sen kanma el dilinden, çıkan her söze,
Arkadan konuşur, güler yüzlüdür yüze.
Eğri yoldan çıkan yok, giden var mı? düze,
Bakma el diline, beni şiirde tanı.
El dili kırk takla, biri kırk satır eder,
Ne rüzgâra, ne dalgaya, boyun eğmedim,
Ben bu hayatımı, sana göre çizmedim.
Senin gibi sevgiyi, yerler de ezmedim,
Beni unutasın diye, seni sevmedim.
Senin gibi kaç zalim, incitti kalbimi,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!