Zeki Günay Şiirleri - Şair Zeki Günay

İnsanın kalbini kırma,
Kıran kula, eyvahlar var.
Kırık kalp inler ah ile,
Ah'ı duyan bir Allah var.

Dünya dediğin bir fani,

Benim korkum Allah, kullar bir et bir kemik,
Görmediğim hissetiğin, bir Rahman vardır.
Ey Azrail ben korkmam, senin gelişinden,
Senide benide yaratan, bir Allah vardır.

Meleklerin en merhametlisi sensin sen,

Dolanırsın dağ mağara ve ovalarda,
Biraz sen gibi, Yunus Emre sen ben gibi.
Ararsın Hergün, o yüce Hakk tealayı,
Biraz sen gibi, Yunus Emre sen ben gibi.

Anlamaz çok kullar, o arayış rengini,

İnsan cennet ister, kendinden çokça emin,
Onca şiir yazdım, unuttum dedin demin.
Şiir nasihattır, boş yere etme yemin,
Bir ben var benden içeru, o bense? Benim.

Bayram gelse ne yazar, eğer kul değilsen,

Bir dost çiz kalbinin derinliklerinde,
İyi günde kötü günde hep yanında olacak.
Seni bırakmayacak hep yanında kalacak,
Derdine tasana derman bulacak.
Beraber gülüp beraber ağlayacak,
Ciddiliğini hiç bozmayacak.

Aldanma ben dostum diyen yüzlere,
Yüzüne kapılar kapanır bir gün.
Vefa nedir bilmez insanın kalbi,
Sırtına kör hançer, vururlar bir gün.

El uzatma elin kolun kırılır,

Boş dünyayı göreceksin,
İnsanları seveceksin.
Sana kabir açılacak,
Birgün sende öleceksin.

Dostun ihanet edecek,

Ben çok tehtid aldım, kaşınan pireden bitten,
Savcısı, hakimi, tasması bağlı bin itten.
Üç ay işkence gördüm, babasız bir enikten,
Biri işkence eder, biri bakar delikten.

Dediler Allah nerde, hadi söylede gelsin,

Elbet ağaçtan olur sal,
Ağaç gider yerlerde dal.
Dal sobada itlerde yal,
Gör ki? İnsan, bir ibret al.

Kundaktaki bebekleri,

Teni gül kokan, nefesi nefesime dolanan,
Bakışıyla acılarımı alıp unutturan.
Gözleri ay gibi, parlarcasına ışıldayan,
Nerdesin benim, mis kokulu biricik anneciğim,

Üşüyorum, korkuyorum, karanlık gecelerden,