Zeki Günay Şiirleri - Şair Zeki Günay

Cemalini görsün gözüm,
Tevhid olsun en son sözüm.
Secdededir başım yüzüm,
Bu kul nurlu gelsin sana.

Cennetten önce sen gerek,

Bir haber yolladım, yar gelsin diye,
Yar beni anlamaz, dinlemez olmuş.
Demiş ki unuttum ben onu çoktan,
Yollarımız artık, ayrıldı demiş.

Ne yaptım dedim, hesap sordum kendime,

İlkbahar, Yaz, Sonbahar, Kış var,
İlkbaharda açan yaprak,
Yaz gelir neden kurur,
Sonbaharda neden dökülür yaprak,
Toprak üstüne neden düşer yaprak,

Allah dil yarattı, kul tadar bal şerbeti,
Aldığın bu lezzeti, Arıdanmı sandın.
Allah kula yaratmış, her türlü meyveyi,
Sen meyveyi ağaç dal yapraktanmı sandın.

İlkbaharda gelir her türlü gül çiçekler,

Dünyaya aldanmış, Ademoğlunun nesli,
Ayasofya ateşlere, bürünmüş resmin.
Günahın dar ağacında, bin baş asılı,
Bin yatık başın yanına, bir baş dikilir.

Kan gölünün içinde, bir deniz yırtılır,

İmansızlar kalbinize işlemiş illet,
Allah katında sizler, olmuşsunuz zillet.
Anlamam dinlemem, dinsiz olan bir devlet,
Yeter artık sizden, çok çekti bu ümmet.

Ey İslam düşmanı, kansız olan deyyuslar,

BU VATAN BİZİMDİR BİZİM ( 13 )

Bayrak gökte durup sallandığı sürece,
Elimiz açılırsa Allah’a her gece.
Kuran-ı açıp okuyorsan hece hece,
İşte o zaman bu vatan bizimdir bizim.

Yıl yerinde durur gün ay yer değiştirir,
Yıl bölününce doksan dokuza erişir.
On dokuz çiçek yirmi dikenle birleşir,
Büyük cami üstünde bir alev devleşir.

Dalgalar kızgın denizlerde durgunluk var,

Türkiye mi? İki bembeyaz kar kapladı.
İnsana insan dedik, insan ok sapladı.
Bu nasıl bir insanlıktır Ey yüce yarab,
Büyük deprem oldu, insan insanı anladı.

Anladık ki? İnsan kör sarhoş duymaz imiş,

Dünya azdı, Allah hakkıyla kader yazdı,
Kadındaki üryan beden, durmadan azdı.
İnsanoğlu kalbine, büyük mezar kazdı,
Senden hayli sonra, büyük kıtlık gelecek.

Güneş neden kızgın, dünyamız kuru doksan,