Zekâi Budak Şiirleri - Şair Zekâi Budak

Bir kolum şiirdi benim
Bir kolum müzikti biraz
İkisi de kesik şimdi
Ah bu sen misin Zekâi
Şüphem vardır, olamaz

Kuşkularla beklemek ve her nefeste ölmek
Tüketmek o nefesi onca dert ile üzgün
Neler taşıdığını bilmemek doğan günün
Kuşkularla beklemek ve her nefeste ölmek

Değişiktir herkesin yaşamaktan nasibi

O bir bakışın ile yaktın ya cânımı sen
Korkarım ki semâya savrulacaktır külüm
Seven için güllere kusur değildir diken
Kokusu olmayan gül, gül müdür yaban gülüm?

(1977 - Hasselt / BELGİQUE)

Beni yakarken halâ sızısı o sevdanın
Bir kez hatırlamayıp özlemediğin yalan
Sığınıp kuytusuna dinmek bilmeyen anın
Gelir diye yolları gözlemediğin yalan

Rüzgârlara takılıp uçuşan yapraklarla

Yok artık şahlanacak şahbaz atım tavlada
Şu bıçkın şövalyenin mahmuzları köreldi
Ne güzeldi koşturmak dağda kırda ovada
Bir ağaç gölgesinde dinlenmek ne güzeldi

Bir zaman dağ titreten koca yürek yaşlandı

Şikâyetim olmaz hiç, bir ben kalsam acunda
Fikir ve hayâl ile bahtiyar yaşarım ben
Daha fazla kendimim yalnızlığın koynunda
Sükûttur arındıran beynimi her tesirden

(Lüleburgaz - 17.07.2003)

Ayrılığı sen istedin
Bense yalnız sana uydum

Senin için katlandım
Sensizliğe ömür boyu
Benim gönlüm perişanken

Gün gelir de sineden uçar gider sevgili
Üstüne titreyerek yeşerttiğin dal kurur
Silinse dahi gözden gül cemâlin hayâli
O bitmesi imkânsız aşkın sancısı durur

Boşuna tesellîye çalışır seni herkes

Uzun ince yolu artık bitirdin
Yaşamakta sanki suçun var gibi
Ölümünle kalbe hüzün getirdin
Tüm yürekler yanar şimdi kor gibi

Bir tadımlık ömrünü zevk içinde geçirmiş
'Her şey bu gündür' sanmış düşünmemiş yarını
Pınarından herkese tas tas günah içirmiş
Sebil etmiş pek yazık nâmusunu ar'ını

Minicik yüreğinde tortulanırken hüzün