Zekâi Budak Şiirleri - Şair Zekâi Budak

Doğruyu söyledim her halükârda
Bilseniz kaç dokuz köyden koğuldum
Yaradan her şeye şahit yukarda
Denizler aştım da çayda boğuldum.

Gelmeyen kalmadı garip başıma,

Sırtımda oynaşan
Kımıl kımıl bir sıcak
İşte şimdi bahardır

Gelivermiş habersiz
Kuşlarla böceklerle

AHİRÎ İKİLEMLER

Battı bahtım dün akşam mutsuzluğa sahiden
Şimdiye dek ne gördü ki gayri ne görecek
Güz değildir ama bak solmaktadır şimdiden
Senin kutlu elinde açsa dediğim çiçek

Unutma ki ortada kırılmış bir gurur var
Bu gururu kıran el, bir sanatkâr el olsa
Öperdim ve susardım, derdim “Ne önemi var? ”
Ama beni kıran el bir nadânın bak oysa

Bir heykeltıraş bile son rötuşunda bazen

Ne yanışın dumanını
Ne âşıkın amanını
Ne sevmenin zamanını
Bilmiyorsun ne edeyim?

Olmadın can arkadaşım

İmrenip yarattığın tarifsiz güzellerin
Cümlesini bir edip gönlüme yâr etmişsin
Hasret ve hicran ile kaybolan senelerin
Ardına ümit koyup aşkı kumar etmişsin

Yüreğimde yaralar, düşmüşken binbir derde

Bakışın ok 'sa bile
Dudakların kirazdır
Azdır sana sevdiğim
Sunduğum şu methiye

Kanlıca 'da İstinye 'de

Muttasıl yaktı beni bu ateş sönmedi hiç
Sevdiğim ah bir tanem gitti de dönmedi hiç
Bekledim ümîd ile kaç geceler uykusuz
Sevdiğim ah bir tanem gitti de dönmedi hiç

(Lüleburgaz - 1976)

Bu gün seni ve beni takdis eden cemiyet
İstikbâlde bizimle var olmayacak elbet

As'lolan ikimizin ruhundaki sevdadır
Hayat bir parça sefa bir parça da cefadır