MADIMAK
Onlar ki,
Umudun en soylu, en direngen yolcularıydı.
Yaktılar onları
Yaktılar kağıdı kalemi sazı
Ve şairi yazarı ozanı
Yaktılar doksan üç yazında
Temmuz ayında
insanlığı
Utandı yanık türküler
Utandı HASRET
AKARSU utancından akmadı
bir daha
AKARSU yandı,
insanlık ateşinde kavruldu,
kül olup savruldu…
NESİMİ’NİN bedenini değil
ruhunu sızlattı alevler
Türküsü kaldı gerisin geriye
Şimdi, onu yakan
yozların yobazların dilinde
Ferman buyurmuştu Hızır Paşalar
Katledileceklerdi
Ferman o kadar kesindi.
Yer belli mekân belliydi
Adresleri,
Pir Sultan şehriydi
Üstelik
Pir Sultan şenliğiydi
Talihleri karaydı,
bedenleri kapkara kaldı
o viran şehirde
Ahh…
Aylardan yine Temmuz’du
Ahmed Arif’in 33 Kurşunu
duydu da Van Özalp’te
insanlık duymadı çığlığını Madımak’ta
Sivas’ta
33 canın
Canları emanetti,
adları emanet kalmasın orada
Adın yansın Madımak,
adın yansın
Unutmadık
Ağrı’yı
Dersim’i
Çorum’u
Unutmayacağız,
Amed’i
Lice’yi
Sur’u
Kalbimiz kurusun unutursak eğer,
Zilan’ı
Maraş’ı
Sivas’ı
Kerbela’dan beri biliriz
matemi, yası…
Erdal Karadağ
2 Temmuz 2018
Yalova
Kayıt Tarihi : 12.04.2026 15:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
