Yusuf Bozan Şiirleri - Şair Yusuf Bozan

Aynıyız işte!
Soğuk demlerindeyiz mevsimin.
İklime inat,
Hüzün çiçekleri yetiştiriyoruz
Yüzümüzün bahçesinde.
Yârdan, yaralayanlardan geriye kalan

Denizi olmayan,
Yakamozlardan ve ilhamdan ırak olan şehir de;
Penceresiz evlere pencere,
Tenceresiz sofralara aş,
Çatlamış dudaklara su olmaya çalışıyorum düşlerim yettiğince.

Yalnız bir selam olsun aramızda.
Keselim muhabbeti,
Dostluğu keselim.
Bir çırpıda kesip atalım,
O kardeşten ileri arkadaşlığımızı.
Bir selâmünaleyküm demiştik gelirken,

Kanamalı bir hasta vardı,
Hastane odasında.
Acildi,
Yüreği kanıyordu.
Gözleri kan çanağı gibiydi.
Sarhoştu üstelik.

''natamam dizeler''

Ben dilenciyim kapına dayanan.
At işte!
Gönlünden ne koparsa,
Kalbindeki sevgi kırıntılarından.

Karası kendinden daha güzel gece,
Loş ışıkta salınır sarhoş bir gölge
Ruhumu saran bir el var bu şehirde.
Nar gibi kızıl
Bir bütün görürüm kendimi gölgelerde.
Nar gibi paramparça içim

Bir Gülce' dir tuttuğumuz,
Yılımıza kattığımız.
İlaç gibi yuttuğumuz;
Taze sepet balıyız biz,
....................Gülce sevgi yoluyuz biz.

Yurdumun dört yanında,
Açar renk renk çiçekler.
Dünyanın çocukları,
Çiçeklerden demetler.

İçimde çoğalan bir şeysin,
Çığ gibi üzerime devrilen.
Bir fırtına,
Ya da bir hortum gibisin,
Beni içine çeken.
Bir yük gibisin

Şimdi yeni bir sevda isterim,
Yeni bir ağır yara.
Ardından gelmeli derin bir inziva.
Pılımı pırtımı toplayıp çıktığım sevda yolunda,
Yeni bir aşka merhaba demeli;
Yaşarken ölmeli yine,