Yüreğimdeki yangın Şiiri - Sokaktaki Yazar

Yüreğimdeki yangını söndürmek için
kaç kuyudan ne kadar su çektiğimi
ben bile bilmiyorum…
Her kovada biraz daha eksildim,
her ipte biraz daha parçalandı avuçlarım.
Geceyi omzuma alıp yürüdüm,
karanlıkla anlaşma yaptım suskunluk pahasına,
ama ne gece beni örtebildi
ne de karanlık içimdeki kıvılcımı susturabildi.
Bir şehir yaktım içimde,
sokakları sen kokan,
duvarları adını fısıldayan bir şehir…
Her köşesinde bir anı,
her anıda biraz daha kül olan ben.
Söndürmeye çalıştıkça büyüdü yangın,
meğer bazı ateşler suyla değil
unutmakla sönermiş,
ve ben unutmayı hiç öğrenmemişim.
Kaç kez diz çöktüm kendi içimde,
kaç kez yeniden doğruldum kimse görmeden…
Yaralarımı gururla sardım,
çünkü acı bile yakışmalı insana
eğer taşıyacaksa bu kadar ağır bir sevdayı.
Ben,
yanmayı kabullenmiş bir kalbin
en dik duran hâliyim şimdi.
Küllerimden konuşuyorum,
sesim biraz kırık, biraz isli…
ama hâlâ sen diye titreşiyor içimde.
Bil ki
bir gün bu yangın diner belki,
ama geriye kalan izler
bir ömür anlatır seni.
Ve ben…
Yine susarım,
yine güçlü görünürüm kalabalıkların ortasında
ama kimse bilmez:
Ben hâlâ
o kuyuların başında
kendi içimi söndürmeye çalışan
yalnız bir adamım.

Sokaktaki yazar

H.Taner BAYTAR