Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Takvimle saat,akreple yelkovan,
Koşuyor maratona hiç bir an kalıcı değil.
İnsanlar can alıcı,kuşlar alıcı değil...
Bir elimde tesbih, birinde fotoğrafın,
Ya sabır ya sabır diyipte dönmeni bekliyorum.
Senle el,le gelen düğün bayram,

Ne istiyorsun söyle söyle neden yapayım
gökte ilah dururken putlara mı tapayım
dünya han ben yolcuyum geçici vasıtayım
alan da veren de o nedendir el açayım

bir altın plâkaya atılan tuğra'mıyım

Dünyayı karelere bölsem

zıplaya zıplaya gülse
kurulmuş zembereğile

sonra bir karesinin üzerine

Geceyi yırtan bir fren sesi
ve eskilerden
sesler duyuyorum seneler öncesinden

annemin kızgın öfkeli sesi
kuzinenin üstünde kaynayan çaydanlığın

Kalemle,kağıt birbirlerine sarıldığında
Gülücüklerini,duyarım kıs kıs.
Onlar birbirlerine darıldığında,
Bir zaman,ayrı kalır hasret çekerler
Kalemin ucundan gözyaşı damlar
Hakimin elinde kırıldığın da

Esmer yanık teninin çenendeki beninin
pamuktan daha beyaz o narin ellerinin
çiy düşmüş üzerine o pembe leblerinin
tiryakisi oldum yar düşeceğim peşine

ak beyaz gerdanınla çatımda güvercinim

Ben koruktum yağmur yağdı ıslandım,yıkandım
Güneş vurdu ısındım,piştim olgunlaştım,
Üzüm oldum...
Rengim Lal...
Kök salmıştım çoktan toprağa,
Asma idim bağ oldum

O ev
o bahçe
o koruluk
havuzdaki japon balıkları

her gün oraya gitmekten

İstanbul sabah uyanacak
saçlarını tarayacak boğaza karşı
İstanbul panayır İstanbul çarşı

bir kız yürüyecek arnavut kaldırımında
billurdan

Gecenin son vapuruydu şu geçen,
Biraz önce gitti.
Neredeydin sen?
Oyun bitmiş dağıtılmış biletler,
Sis var havada,bir daha ne zaman,
Geçeceksin karşıya