Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Duruverirse kalbim
Ansızın bir gece
Hıçkırarak eğil de
Kal öylece...

Belki son bir fısıltı

Mavi, mavi, yeşil, yeşil deniz
Köpük, köpük vurur sahile
Uzaktan gemiler geçer;
Beklense de gelmez nafile...

Akşam olur güneş ufukta

Hani 'kol kırılır yen içinde'
kalp kırılır ya bir biçimde
sütlüsü var sütsüzü var
iki yüzlü en başta yar
şu garip alem içinde

Yaban gülün dalına konmuş bir kelebektim,
Örselendim soldu beneklerim...
Bir günlük ömrüm kaldı,
Ölmeden itiraf edeceğim..
Benden de ömrü kısa birini sevdim,
Bir hayale gönül verdim..

Ben de şairim diye çıktım ortaya
Nice gaflar yapıp çamlar devirdim
Dünya güllük gülüstanlık değildi ama
Şansımdan şikayetler sitemler ettim

Ben mi değiştirecektim dönen devranı

Okunmamış mektuplar gözlerinde bilirim
İcabetsiz davetler renklerinde sevgilim
Kaç kez kaç bin kere çalıp ta kapısını
Elim boş döndüm yine

Koyu kopkoyu karanlıktı kapalıydı yolların

Sen giderken
dönerdi kuşlar
dinerdi bütün yağışlar
sanma ki ardında kar yağmur bora
sanma ki ardından düşerdim yola

Zamanın birinde bir doğu kasabasında iki kardeş Karınca yaşarmış.
küçük kardeşin adı Götürcük, ağabeyinin adı ise Getircik'miş

Bir depremde anne ve babası yıkıntılar altında kalarak ölen, bu iki kardeşin başka da kimseleri yokmuş.

Birbirlerine çok seven bu iki kardeş birbirlerine sımsıkı sarılıp, yabancılardan koruyorlarmış

Günümüzde, bir üniversite bitirip bir dili layıkıyla koşabiliyor olmak kariyerin ilk basamağı olabilir; ama yetmez

Aslolanan sürekli kendini yenilemek yenilikleri takip etmek, kendini bilgiyle donatmaktır

Kişinin benimsediği bir kültürü, olmadan olmaz, eğer bunlar varsa bu sade bir vatandaş gibi görünen kişinin artısıdır
Bununla beraber bu da mensup olduğu aile ve yaşadığı, büyüdüğü yerlerle de yakından ilgilidir

Kav


Ne bir ses ne bir heveski
Bu gün o günkü
Demlenmek günüdür