Yoruldum Artık Şiiri - Sempatiksair Emrah

Geceyi omzuma alıp yürüdüm yıllarca,
Bir avuç umut vardı, onu da rüzgâr çaldı…
Ben en çok susarken parçalandım içimde,
Kimse duymadı nasıl sessizce ağladığımı.
Bir şehir yandı gözlerimde her ayrılıkta,
Sokaklar bile adını fısıldadı ardından…
Ben seni değil sadece,
Kendimi de kaybettim zamanla.
Yoruldum artık…
Göğe bakıp da cevap beklemekten,
Kalbimi anlamayana kalbimi vermekten,
Herkesi mutlu edip
Kendi içimde yıkılmaktan yoruldum artık…
Bir yanım hâlâ çocuk,
Bir yanım mezar sessizliği…
Gülüşlerimin altında kaç kıyamet saklı,
Bir bilsen,
Dağlar utanırdı yükünden.
Ben sevince ömür verdim,
Onlar geçip giden mevsim sandı…
Oysa ben birine “kal” dediysem,
Bütün yalnızlığımı susturmuşum demekti.
Şimdi gecelerle konuşuyorum,
Ay bile yüzüme bakamıyor bazen…
Çünkü insan en çok
“İyi misin?” diye sormayanlara kırılıyor.
Yoruldum artık…
Kendimi herkese anlatmaya,
İçimde kopan fırtınaları saklamaya…
Bir şarkının ortasında dağılıp
Hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya…
Ama yine de bak,
Hâlâ içimde küle dönmeyen bir umut var.
Çünkü en karanlık geceler bile
Sabaha yenilir sonunda.
Ve bir gün…
Bu yorgun kalbim yeniden doğrulacak.
Beni yaralayan herkese rağmen
Hayatı şiir gibi yaşamayı başaracağım.
O gün geldiğinde
Gökyüzü bile diyecek ki:
“Bu çocuk çok kırıldı…
Ama hiçbir zaman yenilmedi…”