Yolculuk Şiiri - Serhat Gazi

@SERHAT GAZİ:
Bir tiyatro sahnesiymiş meğer şu koca dünya,
Bizler kendi rolleri peşinde koşan yorgun yolcular…
Zaman akıp giderken avuçlarımızdan kayan kumlar gibi,
Ne çok şey biriktirmişiz meğer; azıcık tebessüm, bolca gözyaşı.
Ama yine de yaşamak güzel şeymiş,
Her şeye rağmen, her düşüşün ardından yeniden ayağa kalkabilmekmiş…
Bir yanımız ana kucağının o şefkatli kokusuna hasret,
Bir yanımız babamızın o dimdik duran, gölge veren çınarına…
Onların dualarıyla ayakta kaldık şu hayatın fırtınasında;
Annemin bir bakışıyla dinen acılar,
Babamın "korkma, ben arkandayım" diyen o sessiz gücü…
Meğer en büyük servetmiş, onların dizinin dibinde huzurla uyuyabilmek.
Derken bir el uzanır yalnızlığına, adı "arkadaş" olur, "dost" olur…
Hiçbir çıkar gözetmeden, sadece sen olduğun için yanında duran.
Aynı masada ekmeği bölüşmek gibi, acıyı da sevinci de paylaşan…
Hayatın yükü omuzlarına ağır geldiğinde,
"Ben buradayım" diyen bir sesin varlığı, dünyalara bedelmiş meğer.
İşte böyle geçip gidiyor ömür dediğin o kısa rüya;
Ne makam kalıyor geriye, ne de biriktirilen mal mülk.
Baki kalan sadece içten bir tebessüm,
Ana-baba duasıyla aydınlanan bir yürek,
Ve hakiki bir dostun vefalı yüreğinde bıraktığın o sıcacık iz…