Toprağa düşen gölge Şiiri - Serhat Gazi

@SERHAT GAZİ:
Gece çöker, karanlık bir yorgan gibi örter koca şehri,
Gökyüzünde ne tek bir yıldız parlar ne de yolumu aydınlatır ay.
Oysa seninle bakardık eskiden o sonsuz maviliğe,
Şimdi sensiz bakışlarım karanlıkta boğulur, kimse bilmez.
Bir kuş kanat çırpar penceremin önünde sabahın ilk ışığında,
Sanki senin özlemini taşır bana uzak diyarlardan.
Ben ise yalnızlığın tam ortasında, kendi gölgeme sığınmışım,
Sessizce içime akar gözyaşlarım, kimseler duymadan, görmeden.
Her sabah yeniden doğar güneş, ısıtır şu koca dünyayı,
Ama benim içimdeki o derin soğuğu sökmeye yetmez gücü.
Akıp giden bu yorucu hayat, bir nehir gibi sürükler bedenimi,
Sen yokken geçen her gün, takvimden düşen kuru bir yaprak gibi değersiz.
Oysa bir zamanlar gülüşünle aydınlanırdı benim sabahlarım,
Bir bakışınla bahar gelirdi en fırtınalı kışlarıma.
Şimdi hangi yana dönsem, duvarlar senin adını fısıldar bana,
Şimdi hangi yola girsem, ucu hep senin yokluğuna çıkar.
Geceleri açarım ellerimi semaya, dudaklarımda bitmeyen bir dua,
Rabbimden dilerim sana sonsuz bir huzur, cennet kokulu uykular.
"Sabret" derler bana, "zaman her şeyin ilacıdır, geçer..."
Geçmiyor anne, zaman sadece yaramın üstüne kabuk bağlatıyor,
İçeride o kor yangın hiç sönmüyor, günden güne büyüyor.
Herkes beni yaşıyor sanıyor bu soğuk şehirde, ayakta görüyor;
Oysa ben senin öldüğün gün, o mezarın içinde senden önce ölmüşüm.