Yokluğunda Bile Şiiri - Mustafa Alp

herkesim çok ki, sen neyimsin? dedin bir gün.
sustum önce.
çünkü bazı insanların adı olmaz,
yalnızca yürekte bıraktığı yer olur.

herkes biraz iz bırakır,
bir selam, bir hatıra kadar.
ama bazı insanlar vardır ki,
giderken bile kalır insanda.

dost desem eksik kalırsın,
sevda desem dar gelir sana.
çünkü bazı duyguların adı yoktur,
yalnızca hissedilen ağırlığı vardır.

kalabalıklar geçti ömrümden,
kimi rüzgar gibi dokundu geçti.
sen ise mevsim oldun içimde,
gelişin de gidişin de iz bıraktı.

bir insanın değeri bazen,
yanındayken anlaşılmaz.
yokluğunda büyüyen sessizlik,
onun gerçek adını fısıldar.

şimdi soruyorsun ya hala.
sen neyimsin? diye.
sen, yokluğunda bile eksikliği hissedilensin.

herkes kalabalığımdı belki,
sen yalnızlığıma ortak olan.
herkes bir gün unutuldu,
sen ise içimde kalan.

✍️