Yokluğun Dili Şiiri - Mustafa Alp

gözden uzak olunca
unuturum sanmıştım seni.
meğer insan,
gözüyle değil,
içinde büyüttüğü sessizlikle severmiş.

yokluğun,
kapısı kapanmış bir ev değil,
içinde ömrün yankılandığı
boş bir oda gibi kaldı bende.

her sabah,
adını söylememeye söz verdim.
akşam olunca
suskunluğum bozdu verdiğim bütün sözleri.
çünkü bazı isimler,
dudaktan değil,
kalbin en derin yerinden okunur.

anladım.
mesafeler yolları eskitir,
ama özlem
yüreğin kapısını her gece yeniden çalar.

ne çok aldanmışız.
zaman her şeyi unutturur. demişler.
oysa zaman,
yalnızca acının sesini kısıyor,
kendisini değil.

bir gün aynaya baktım.
yüzüm bana benziyordu,
ama gözlerimde senden kalan
uzun bir sonbahar vardı.

rüzgar geçti.
perdeler kıpırdadı.
ben,
bir an için geldiğini sandım.
meğer insan,
en çok gerçekleşmeyeceğini bildiği umutlara inanıyormuş.

ey gönül.
bir ömrü koca bir dünya sanma.
dağlar bile bir gün
taşa dönüşür.
denizler çekilir.
yıldızlar söner.
insansa,
bir tek sevdiğinin yokluğunda
gerçek yaşını öğrenir.

şimdi biliyorum.
ayrılık,
iki insanın arasındaki mesafe değildir.
ayrılık,
bir ismin
kalpte yankılanmaya devam etmesidir.

ve ben.
seni unutmuyorum artık.
çünkü unutmak,
hatırlamayı bırakmak değildir.
unutmak,
yokluğun canını acıtmayı bırakmasıdır.

ben hala acıyorsam,
demek ki sen
çoktan gitmiş olsan bile
kalbimde yaşamaya devam ediyorsun.

✍️