Yılmaz Örmeci Şiirleri - Şair Yılmaz Örmeci

Seni mutsuz edersem
...dayanamam ölürüm,
Ağladığını görsem,
...belki çıkmam sabaha.
Umarım ki seni ben
...hep gülerken görürüm,

Yere serip üzerine oturacak bir postum,
Acıkınca yiyeceğim bol kaşarlı bir tostum,
Acı ve sevinçlerimi paylaşacak bir dostum.
Yeter bana, geriye kalan alın sizin olsun.

Ankara, 18.09.2015

Şiir okumayı seversin belki,
Şimdi sana şiir yazan biri var.
Türkü dinlemeyi seversin belki
Şimdi sana türkü yakan biri var.

Sen tüm türkülerden daha güzelsin,

Boşver dünyanın bütün keder ve elemine,
Dalıver gitsin şimdi rüyalar âlemine.

Ankara, 10.10.2015

Senin için bin kere bu canımı veririm,
Akşam ölür, sabaha ben sana dirilirim.
İstersen götür beni dünyanın bir ucuna,
Nereye diye sormam, yine senle gelirim.

Kızılay/Ankara, 22.09.2015

Seni bu adam çok seviyordu de,
Her gece düşünde görüyordu de,
Aşkınla yanıp tutuşuyordu de,
Görmediğim her gün öldüm, de O'na.

Ankara, 23.09.2015,

İstanbul’u fethetti, Fatih Sultan Mehmet Han,
Bin dört yüz elli üçte, Doğu Roma-Bizans’tan,
Elimizden aldılar, Bizans oyunlarıyla,
Gene fethetmek gerek, bu şehri yeni baştan!

Ankara, 29.05.2015

Efendim bir mâruzatım var size;
Böyle çaresiz bırakmayın beni.
Nasıl başlayayım bilmem ki söze,
Acıyın, yabana atmayın beni.
.....................
Hem çok acılar çektim, çok da çile,

GöRtlük o kadar çok ki, yazmakla da bitmiyor,
Muhalefeti topla, bunlar kadar etmiyor.
Hemen tıkıyor hapse; gasteci, asker, yazar
Gerçekleri duyunca hiç hoşuna gitmiyor.

Ankara, 19.05.2015

Bir Uzun’la bir Kısa, memleketin başında,
Bir de sahte Hoca var, Okyanus’un ucunda,
Muhalefet dediğin, hepsi mal-mülk peşinde,
Yaptıkları göRtlükler, eşi yoktur acunda.

Ankara, 19.05.2015