Yılmaz Örmeci Şiirleri - Şair Yılmaz Örmeci

Ankara nikahlı eşindir,
Kıyamazsın da, kovamazsın da.
Çok da güzel değildir hani,
Ama yedirir, içirir, barındırır,
Çocuklarını doğurup büyütendir Ankara.
.....

Bu hayata yeniden
...başlamak istiyorum,
Mutlu olup birlikte
...yaşlanmak istiyorum,
Seninle ömür boyu
...yaşamak istiyorum.

Aşık olmuş bir sakallı Uzun’a,
Rezil olmuş gelinine, kızına,
Böylesinin saçacaksın ağzına,
Dolar aşkıdır o, kul aşkı değil.

Ankara, 15.05.2015

Zor bu işler, elbette zor,
O zorluğu gel bana sor,
Halkın parasın yiyenin
GöZüne girsin dinozor.

Ankara, 16.05.2015

Yaptığınız göRtlüklerin sayısı,
Bini aştı, bu belki de yarısı,
"Şunu yaptık, bunu yaptık" derler de;
Osuruktan teyyaredir hepisi.

Ankara, 17.05.2015

Açılım dediler adına; yersen,
Bundan büyük bir ibnelik olamaz.
Kerhaneden kırk orospu getirsen
Bunlar gibi birini doğuramaz.

Ankara, 18.05.2015

Koskocaman Profesör olmuş “Âlim benim” der,
Karısını hapseder, kara çarşafa gömer.
Dokuz yaşında kızı alana hiç kızmaz da;
Hamileyken sokağa çıkana "Namussuz" der.

Ankara, 19.05.2015

Bayrama katılmamış, hem Uzun, hem de Kısa,
Kuyruk acıları var, geçmişinden yadigâr.
Yedişer gün zindana tıkarım bana kalsa,
Ne mutlu bizlere ki; Gençlik Bayramımız var.

Ankara, 19.05.2015

Yalnız hissediyorum ben şu anda kendimi,
Kimse halin ne demez, arayıp sormaz beni.
Bu umutsuzluk ile on yıl birden yaşlandım
Bu şiirler yıkasın ölünce bedenimi.
* * *
Hiçbir gerçek dostum yok, sırrımı vereceğim,

O kız sana yaramaz, gel de vazgeç dediler,
Aklım vazgeçse bile, vazgeçmiyor şu gönlüm.
Senden nefret ediyor, hem sevmiyor dediler,
Aklım vazgeçse bile, vazgeçmiyor şu gönlüm.
* * *
Senin sevdiğin kızdan çok daha güzelleri...