Yılmaz Aybar Şiirleri - Şair Yılmaz Aybar

Atatürk Parkı bir vakitler neydi?
Harika bir ortam, örnek bir eser,
Atatürk adına lâyık bir şeydi,
Gözü de gönlü de okşayan bir yer.

Bilimin öncülük ettiği mekân,

Aynaya baktım da,kış hâli çökmüş
Üstüme vakitsiz bulut misâli,
Erken karlarını saçıma dökmüş,
Dedim bu görünen ben miyim sahi?

Güzelliğin binbir çeşit
Fazlası var eksiği yok
Cennet iklimine eşit
Fazlası var eksiği yok

Önceleri bilmezdik,
Nerden çıktı bu hayat?
Ağlamazdık,gülmezdik,
Nerden çıktı bu hayat?

'Devlet malı deniz
Yemeyen domuz'du vaktiyle
Ülkesellik çağındaydı o
Kaldı şimdi gerilerde

Uzaktan yüzümüze her zaman gülen ufuk,
Sen değil misin bizi hep çağıran mutluluk?
Neden hep boşa gider sana kavuşmak için
Nice beklentilerle çıktığımız yolculuk? .

Bütün terslikleri sileyim dersen
Atını dünyanın üzerine sür,
Ortalığı dümdüz edeyim dersen
Fırtına misâli es püfür püfür.

Belki onlar hiç yoktular
Biz onları hep var sandık
Kâh gökte yıldız oldular
Pırıltılarına kandık

Atatürk’ümüzle bütünleşmiştik,
Cumhuriyet çocuklarıydık bizler,
Daha önce yoktular hiç hesapta,
Nerden çıktı bunca yozlar-yobazlar?

Tarihin karanlık kabristanına

Sesi ne güçlü Atatürk’ün
Ve ne gür!
Gelir en uzak dünlerimizden,
Söylev ve demeçlere bürünür,
Çağlayan bir ırmak olur gönüllerimizde,
Bağımsız ve hür,