Yılmaz Aybar Şiirleri - Şair Yılmaz Aybar

İkinci Büyük Savaş’tan hemen sonra
Dinginlik içindeydi dünya,
Süt dökmüş kediler gibiydi insanlar
Pişmandılar çok yönden
Perişandılar
Ama yine de mutluydular bir bakıma,

Varlık içinde darlık çeke çeke bunaldık,
Yenilik yollarına baka baka bunaldık,
Umduğumuz feraha eremedik bir türlü,
Atatürk’e ağıtlar yaka yaka bunaldık.

Siyasetten sanata kadar halimiz böyle,

Bir bilge neden “Tek kitaplı olanlardan korkun” demiş?
Zira tek kitaplı olanlar
Üstelik o kitabın fanatiği iseler
Fikri hür,
İrfanı hür,
Vicdanı hür olanlara karşıdırlar çoğu kez,

Duydunuz mu?
Duydunuzsa siz de hayretler içinde kalmış
Ve ülkemizde her şey gibi
Eğitimi de cehaletin yönettiğine
Bir kere daha inanmışsınızdır.

Ve bir gün fark ettim ki
Ayrılıklar giriyordu araya
Ölümler giriyordu
Çok şeyler yitiriliyordu zamanla
Acıları özlemler izliyordu
O günden sonra

Seni bilmem nasıl anlatsam sana?
Kısacası: Çifte standartlısın,
Birbirini tutmaz hallerin gırla,
İblisin de, meleğin de hasısın.

İstanbul bir çeşme idi geçmişte,
Bir incelik, bir güzellik çeşmesi,
Masal iklimine artık göçmüş de,
Gelir uzaklardan sadece sesi.

Akardı tarihin derinlerinden,

Hoşgörüye takmış herkes kafayı,
Yâni her tersliği hoş mu görelim?
Bırakıp bir yana farklılıkları,
Yalanı gerçeğe eş mi görelim?

Üzülme sevdiğin terketti diye
O benim en güzel parçamdı deme
Daha ne parçalar terkeder seni
Görürsün yeteri kadar kaybet de.

Önce gelenlerden kalan oldu mu?
Biz de bu dünyadan çeker gideriz,
Kazık kakma izni alan oldu mu?
Çaresi yok,teker meker gideriz.