Yıldızsız Geceler Şiiri - Bekir Aksoy 2

Yıldızsız gecelerin birinde, ay yüzlü yalnız bir kadın,
Sıcacık ellerinde soğuyan bir fincan kahvenin ardında,
Babasının ellerinden sıkıca tuttuğu bir anı yaşıyor;
Yanaklarında birkaç damla kar, tir tir titriyor.

Oysa ısınmak istemişti gençliğin o ilk yangınında.
Meğer verilen sözler tutulmadığında,
Adım attıkça daralan, nefes aldıkça eksilen...
Hayat, tüm yönlerde acı dolu bir labirentmiş.

Dışarıda rüzgâr pencerenin camını tıklıyor,
Kulağına yine o melankolik şarkıyı fısıldıyor.
Korkuyor uçuruma açılan pencereyi açmaya;
Açsa zifiri karanlık, kalsa parça parça eksilmek.

Kulağında çınlıyor belirsizliğin ayak sesleri,
Korku, bir sis gibi inmiş salonun halılarına.
Bir duvardan diğerine seken o tanıdık sorular...
Yanıtlar erişilmez, dur duraksız bir serseri.

Akrep çıldırmanın eşiğine yaklaşırken anbean,
Saatler önce aldığı o küçük uyku hapı yetişiyor imdadına.
Burnunda yastığından yayılan keskin amberin o dilsiz huzuru...
Bir sonraki geceye sessizce söz verirken usulca kapanıyor gözleri.