Gecenin yaldızı sönmüş sokak lambalarının aydınlığında,
Üzerindeki tek bir adıma razı değil yorgun argın kaldırımlar.
Ağaçların dallarında bir gözü açık uykuda tüm kuşlar,
Saat gecenin bilmem kaçı, bir bir canlanır hatıralar.
Bir gün, bir gün demiştim… Çok uzaklarda olacağım.
O gün ne sen inanmıştın ne de ben abdal olacağım.
Mani yoktu, yine de bir kez olsun ellerinden tutmadım;
Gözlerinde kaybolup bulduğumda kendimi, şiirler yazdım.
Burada insanlar yağmurda şemsiye açmıyorlar,
Daracık kaldırımlarda birbirinden kaçmıyorlar.
Kalabalığın içinde yalnızlığa aldırmıyorlar,
Öyle olup olmadık sorunlara kaşlarını çatmıyorlar.
Oysa hiçbirinde göremedim senin saflığını,
Hele kaybolası o derin mi derin gözlerini,
Tane tane konuşmanı, tuhaf tuhaf imalarını,
Dünyaya meydan okurcasına attığın adımlarını.
Bir keresinde "Unutabilmek ne güzel şey!" demiştim.
"Olur mu? Gün gelir insan hatıraları ile yaşar." demiştin.
Hani unutursun ya ilk düştüğünde kanayan dizinin acısını,
Umarım sen de unutmuşsundur bu sıradan insanı.
Şiirler yazıyorum ve asla adından bahsetmiyorum,
Sevdiğin kırmızı güllerle hasbihal ediyorum.
Seni soranlara "Yok, o sadece bir hayal." diyorum.
Hani demiştim ya, bir gün… İşte tam oradayım.
Kayıt Tarihi : 4.09.2026 22:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!