Akşamüstü vedalarını sevmiyorum,
çünkü ışıkla karanlık arasında
kalbim hep yarım kalıyor.
Huzur bulduğum evdi burası,
şimdi göğsümün içinde
sessiz bir tabut taşıyorum.
Bir şiir bıraktım rüzgara sesini bulur elbet,
Zaten hangi rüzgar senin kokundan azade esmiş
Gönül bu yangın yerinde nefesini bulur elbet,
Sen her gidişi bir bitiş, bir veda mı sandın?
Bana bir isim koy adının yanına mühür misali,
Söylenmemiş sözlerin gölgesi düştü aramızda uzayıp giden o soğuk yola
Aynı limanın rüzgarlarıyla savrulurken farklı kıyılara vurdu kalbimiz
Ne ellerimiz kenetlendi nede ruhumuz aynı ritmi tutturabildi
Bir veda töreni değil bu
Sadece sessiz bir kabulleniş
Adımların yorulmasın beyhude bekleyişlerde,
Kendi içimde yeni bir iklimin sancısındayım.
Sonsuzluğun o soğuk ve sessiz boşluğunda,
Kendi hikâyemin en kararlı, en mahzun sayfasındayım.
Yolların düğümü çözülsün, varsın kapansın kapılar,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!