Yıldızlara Sövdüğüm Gece Şiiri - Mustafa ...

Mustafa Alp
742

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Yıldızlara Sövdüğüm Gece

bahane aramayı bıraktım artık.
insan bir yerden sonra
kime kırıldığını da unutuyor çünkü.
sadece içinde bir şey eksiliyor.
adı konmuyor.

eskiden olsa sorardım
neden böyle oldu?
neden gittin?
neden sustun?
şimdi neyi soracağımı bilmiyorum.
çünkü bazı kadınlar cevap değil,
ömrün ortasına bırakılmış uzun bir sessizlik oluyor.

senin yüzünde bir tebessüm vardı mesela.
öyle herkesin taşıyacağı cinsten değil.
içinde hem bahar vardı
hem mezarlık sessizliği.
bir çocuk, annesinin eteğine tutunur gibi
bakardı sana insan.
sonra bir gün
o etek çekilirdi hayatından
ve kalırdın ortada
koskoca dünyanın içinde
boynu bükük bir yetim gibi.

işte sen bana biraz öyle oldun.

bir akşamüstüydün belki.
çay kokusuna karışan eski bir şarkıydın.
belki de mahalle arasında top oynayan çocukların
ansızın susmasıydın.
ama neysen sendin işte.
insan bir şeyi unutmaya çalışırken
en çok ona benzemeye başlıyor.

ben seni unuttum sanıyordum.
yalanmış.

rakıyı masaya koyunca anladım.
insan en çok içince dürüst oluyor kendine.
bir sigara yakıyorum,
dumanı tavana değil
direkt geçmişe gidiyor sanki.

sonra başlıyorum sövmeye.
sana değil haaa.
yanlış anlama.
ben hala kıyamam sana.

ben o gece göğün üstümde dönmesine kızıyorum.
yıldızlara sövüyorum mesela.
niye hala gözlerin gibi parlıyorlar diye.
niye her gece
seni yeniden getiriyorlar aklıma diye.

bir insanın gidişi
nasıl bu kadar kalabalık olabilir?
sen gittin mesela
ama bardak sende kaldı,
şarkılar sende kaldı,
gece sende kaldı.
ben sadece nefes almayı sürdürdüm.

bakma öyle dimdik durduğuma.
insan bazen sadece yıkılacak yer bulamadığı için ayakta kalıyor.

şimdi biri bana
seviyor musun hala? dese
gülerim.
çünkü sevmenin bir zamanı geçti artık.
bu başka bir şey.
bu biraz küllenmiş yangın,
biraz geç kalmış sarılma,
biraz da mezarı olmayan bir kayıp gibi.

ama şunu öğrendim be kadın.
bazı insanlar gidince
arkalarında boş sandalye bırakmıyor.
direkt mevsimi götürüyor.

ben hala yaz gelince üşüyorsam
sebebi sensin.

ve inan bana,
bir gün tamamen unutursam seni
işte o gün
kendimi de kaybetmiş olacağım.

o yüzden bırak biraz kal içimde.
bir sızı gibi,
bir şarkı gibi,
gecenin üçünde ansızın gelen bir sigara isteği gibi.

çünkü bazı kadınlar
sevilip bitmiyor.
sadece insanın içine yerleşiyor.

ben de o yüzden artık
bahane aramıyorum.
sadece göğe bakıp susuyorum.

çünkü hangi yıldızı söndürsem
altından sen çıkıyorsun…

✍️

Mustafa Alp
Kayıt Tarihi : 6.05.2026 17:08:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!