ne kıştı biten, ne de içimde dinen ayaz.
üşüyen yalnız ellerim değildi,
merhamet de üşüyordu,
vefa da, insanlık da.
yağmur, eski bir dost gibi camımı çalardı geceleri. içeri girmek istemezdi,
çünkü bilirdi,
benim içim dışarıdan daha soğuktu.
bir albüm açılırdı usulca.
toz kokan sayfalardan çocukluğum kalkıp gelirdi. yüzümde yarım kalmış bir gülüş,
gözlerimde geleceğini kaybetmiş bir masumiyet.
ey zaman.
senden büyük cellat görmedim.
kılıcın yoktu belki,
ama en keskin bıçak senin sessizliğindi.
bir ömür boyunca
her sabah biraz daha eksilttin beni.
insan dedikleri nedir ki?
dün omzuna baş koyan,
bugün gölgenden ürker.
çıkarın güneşi batınca,
dostluk da gece olur.
işte o vakit anlarsın,
kalabalıklar,
yalnızlığın gürültüsünden başka bir şey değilmiş.
ben, ekmeği bölüştüm,
derdimi gizledim,
gözyaşımı geceye emanet ettim.
ama dünya,
iyiliği borç,
vefayı zayıflık saydı.
ne garip.
kötüler yüksek sesle gülerken,
iyi insanlar sessizce yaşlanıyor.
bir ney sesi yükseliyor içimin harabelerinden.
her ezgisi,
kırılmış bir umudun ağıdı.
her nefesi,
bir ömrün hesabı.
artık aynalara küs değilim.
çünkü kırışıklıklar yaşın değil,
sabretmenin izidir.
saçlarıma düşen aklar,
yenilginin değil,
direnmenin nişanıdır.
ey hayat.
beni alt ettiğini sanıyorsan yanılıyorsun.
çünkü ben,
her düşüşümde bir dua öğrendim.
her ihanetten sonra bir insanı daha iyi tanıdım.
her yalnız gecede kendime biraz daha yaklaştım.
anladım ki,
ömür, avuçta tutulan su gibi.
sıkarsan kaçar,
bırakırsan akar.
hiç kimse zamana sahip olamaz.
şimdi ne geçmişe öfkem var,
ne geleceğe acelem.
çünkü insan,
koşarak değil,
anlayarak varıyor kendine.
yılların yorgunluğu gözlerime çöktü, doğru.
fakat diz çökmedi ruhum.
çünkü umut,
en karanlık gecede bile
bir kibrit alevi kadar küçücük olsa da
karanlığa boyun eğmez.
ben bugün kaybettiklerimin yasını tutmuyorum.
beni ben yapan acılara şükran duyuyorum.
çünkü en sağlam ağaçlar,
en sert rüzgarlarla büyür.
ve gün gelir,
toprak adımı sessizce örter.
ne alkış kalır,
ne sitem.
bir avuç dua,
birkaç güzel hatıra ve göğe yükselen bir ney sesi.
işte insanın gerçek serveti budur.
✍️
Mustafa AlpKayıt Tarihi : 16.07.2026 13:31:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!