Yetim Rasül Şiiri - Uğur Şemen

Doğmadan babasız kaldı, Muhammed’ül Emin,
Âmine ana kucakta, hasret kaldı sevenin.
Altı yaşında öksüz kaldı, anne de göçtü hemen,
“Kim tutar elimi?” dedi, gökler ağladı gizli.

Abdülmuttalib dedesi, şefkatle sardı bağrını,
Sekiz yıl sonra o da gitti, kaldı küçük yavrun.
Ebu Talib amcası baktı, aç susuz dinmedi dertlerin,
Yetimlik dağlar deldi, ama sabır oldu derdin.

Kâfirler taşladı Taif’te, kanadı mübarek ayağın,
Melekler “emret” dedi, iki dağ arasında.
“O ümmetim” dedi sadece, beddua etmedi ağzın,
Yetimlik öğretti sana, merhameti insanlığa.

Hira mağarası karanlık, “İkra” diye ses geldi,
Yetim çocuk büyüdü, alemlere rahmet geldi.
Allah “Elem neşrah leke” dedi, göğsünü açtı
Sen yetim büyüdün ama, bütün ümmetin babası oldun.

Miraç’ta Rabbine vardın, “Ümmetim” dedin tek sözün,
Sidre’de Allah’a sordun, ümmetimin hali ne olsun.
Beş vakit namaz verdi, hediyeydi her gözün,
Yetimliğinle teselli, bütün öksüzlerin özün.

Şimdi biz yetimleriz, adınla teselli bulur,
“Ya Resulallah” dedikçe, yürekteki korlar söner.
Sen anladın acımızı, sen çektin en çetinini,
Biz de sabrederiz Ya Rab, senin yetimin derdini.

Son nefeste isteriz, Havz-ı Kevser başında,
“Bu da ümmetimden” de, şefaat et bu kuluna
Yetim kaldık dünyada, ama sensiz kalmadık,
Sen yetim büyüdün diye, bizler öksüz sayılmadık.