Doğmadan babasız kaldı, Muhammed’ül Emin,
Âmine ana kucakta, hasret kaldı sevenin.
Altı yaşında öksüz kaldı, anne de göçtü hemen,
“Kim tutar elimi?” dedi, gökler ağladı gizli.
Abdülmuttalib dedesi, şefkatle sardı bağrını,
Sekiz yıl sonra o da gitti, kaldı küçük yavrun.
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta