Yerde kalan harfler Şiiri - Ümit Sami Yaşar

Mesela
yeni gelen mevsimle
adın yazılmaz artık duvarlara,
badana kokusu örter eski harfleri
çocukların taş attığı o köşe
seni hatırlamaz.

Rüzgâr daha temkinli eser bu yıl,
saçlarını dağıtacak birini bulamamış gibi.
Ağaçlar tomurcuklanır ama
hiçbiri senin sesin kadar taze değildir.

Ben yine geçerim o sokaktan,
ceplerimde eski bir yazın kırıntıları,
bir harfin gölgesi takılır ayağıma
eğilip alamam.

Çünkü insan bazı harfleri
yerden alırsa
yeniden başlamak zorunda kalır.
Ben yoruldum başlamalardan.

Ben değişmekten değil,
aynı yerden yeniden kırılmaktan yoruldum.

Şimdi içimde yarım bir alfabe var.
Bazı sesler eksik,
bazı susuşlar fazla.
Ve ben
hiç tamamlanmayacak bir kelime gibi
taşıyorum kendimi.

Bir nokta koymaya kalksam
ardından üç nokta geliyor.
Bitmiyor cümlem,
hep biraz daha kalıyor içimde.

Aynı yerden kırılmak
insanın hafızasına yerleşen bir çatlak gibi
gülüşüm oradan sızlıyor,
en çok oradan üşüyorum.

Oysa bir zamanlar
adını yüksek sesle söyleyebilirdim,
harfler birbirine çarpar,
ışık çıkarırdı.

Şimdi dilim
sessiz harflerle dolu.
Konuşsam anlaşılmayacak,
sussam içim büyüyecek.

Ben belki de
tamamlanmamakla barışmalıyım—
çünkü bazı kelimeler
eksik kaldığı için
insanı anlatır.

Bir yanım hep taslak,
üzerine “temize çekilecek” yazılmış
ama kimse oturup yazmamış.

Belki de insan
bitmemişliğinden yapılır;
biraz silik,
biraz üstü çizilmiş,
biraz yanlış yere konmuş virgül.

Benim içimde
yerini bulamamış bir yüklem var,
neye bağlansam devriliyor cümlem.
Özne çoktan gitmiş,
fiil tek başına üşüyor.

Tamamlanmak dedikleri şey
belki de fazla düzgün bir masadır;
her şey yerli yerinde,
hiçbir şey kalbe değmez.

Oysa eksik olan
hep bir yerden sızar insana—
bir şarkının yarım notası gibi,
bir kapının tam kapanmayan sesi gibi.

Ben şimdi
o aralıktan yaşıyorum.
Ne tamamen içerdeyim
ne bütünüyle dışarda.

Ve belki de
insanı en çok anlatan şey
tam söylediği değil,
söyleyemediğidir.

Ben en çok
boğazımda düğümlenen kelimelerden ibaretim.
Birine “kal” diyemediğim için
uzadı yollar,
birine “gitme” diyemediğim için
büyüdü gece.

İnsan bazen
en yüksek sesini
içinde kullanır.
Dışarıdan bakınca sakin,
içeride kıyamet.

Bir masa başında oturur gibi
yaşıyorum hayatı:
karşımda boş bir sandalye,
üstünde söylenmemiş bir cümle.

Ve bilirim,
bazı duygular ağızdan çıkarsa
küçülür.
O yüzden büyüttüğümüz ne varsa
içimizde taşıyoruz.

Belki de
insanı ele veren şey
anlattıkları değil
anlatırken titreyen yeridir.