Yeni Nesil Siyaset

Meydanlara kürsüler değil,
insan sesi kurulsun artık.
Bir çocuğun defterinde
yarım kalan harfler kadar acıdır
boş vaatler.

Yeni nesil siyaset diyorum;
kravatın düğümünde değil,
işçinin nasırlı avucunda başlasın.
Çiftçinin çatlamış toprağında,
öğrencinin sırt çantasında,
emeklinin sessiz sofrasında büyüsün.

Artık ekranlardan değil,
mahallenin çay ocağından konuşulsun memleket.
Bir selam kadar sıcak,
bir ekmek kadar ortak,
bir umut kadar çoğulsun sözler.

Hiç kimse
kimliğinden, inancından, düşüncesinden
eksilmesin bu ülkede.
Gökyüzü nasıl herkese aitse,
adalet de öyle olsun.

Çünkü siyaset;
koltuk değil, omuz vermektir.
Makam değil, yürümektir halkla.
Alkış değil, hesap vermektir.
Güç değil, vicdandır.

Ey yeni zamanın çocukları!
Telefon ışıkları kadar değil,
yüreğiniz kadar aydınlık olun.
Karanlığa küfretmek yerine
bir pencere açın sabaha.

Ve unutmayın;

Bir ülke,
en çok birbirine inanan insanların omzunda yükselir.
Bir bayrak,
en çok alın teriyle dalgalanır.

Yeni nesil siyaset;
kinden değil kardeşlikten,
korkudan değil cesaretten,
yalandan değil hakikatten beslenirse,

işte o zaman
caddeler yalnız asfalt olmayacak,
meydanlar yalnız taş olmayacak;

her sokakta
insanın insana güveni filizlenecek,
ve memleket,
yeniden umut diye okunacak.