Yedi Renk Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Bugün gökyüzü ağlıyordu,
Ben de.
Adını koyamadığım bir eksiklik
İçimde yankılanıyordu.

Sonra birden
Göğe bir çizik atıldı:
Yedi renk.

Her biri sana benziyordu,
Her biri biraz sen.

“Geçilmez” dediler,
İnandım önce
Sonra içimde bir yol açıldı
Sessizce.

Yürüdüm.
Renklerin içinden geçtim,
Kendimden geçer gibi.

Ve sen…
Oradaydın.

Ellerin uzandı bana,
Hiç düşünmeden tuttum.
O an anladım:
Sevgi, iki insanın
Aynı yerde buluşmasıydı.

El ele
Koştuk sonra
Adını bilmediğimiz
Bir mutluluğa.