Yedi Rengim Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Bulutlar bugün hüzünle çözülürken semada,
Yokluğunun sükûtu çökmüştü ruhuma.
Gözlerimde biriken her damla,
Adını fısıldayan bir yakarıştı aslında.

Nihayet, ufkun derinliğinde
Yedi renkli bir mucize zuhur etti;
Her bir nakışında senin suretin,
Her bir ışığında senin nefesin vardı.

“Geçilmez” dediler o latif köprüye,
Lakin kader, bana gizli bir menfez açtı;
İlahi bir nida gibi yankılandı içimde:
“Bu, sana bahşedilmiş bir vuslat yoludur.”

Tereddütsüz adım attım o esrarengiz âleme,
Renkler içinden sana doğru yürüdüm.
Ve sen…
Nihayet, nurdan bir hayal gibi
Ellerini uzattın bana.

Değdiğinde zaman sükût etti,
Ellerimiz muhabbette kenetlendi.
O demde sen benim, ben sen oldum;
İki beden, tek bir kalpte buluştu.

Sonra…
El ele verip,
Faniliği geride bırakarak
Ebedî bir saadete yürüdük.