Yasaklı Sevdaya Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Rüzgâr dediğin, uzaklardan bir sızı getirir,
İçimde bir şarkı kırılır, sen olursun.
Seviyorum diye günahkâr sayılmışım;
Olsun.
Senin sevdan, boynumda bir nişan gibi taşınır.

Gittin;
Yalnızlık, kapıma dayanan bir hırsız artık.
Gözyaşım toprağa düşer, har olur,
Sen ağlama ama; senin gözlerinden yaş,
Benim yüreğime düşen kordur.

Söyleyemedim oysa, dilim varmadı,
Korktum mu, çekindim mi, ayıp mı dedik?
"Elimi bırakma" demeye ömrüm yetmedi,
Hazana vurduk, yarım kaldı her şey.

Bak bu şehre;
Adam vurmak, yalan kusmak serbest,
Ama sevdim demek mi yasak?
Nefretin sesi gür, aşkın sesi cılız...
Neden bu korku, neden bu yasaklar,
Neden "seviyorum" demek devrim kadar ağır?

Bırak şimdi beni;
Sen bak kendine, mutlu ol o uzaklarda.
Ben yokum, kalamam da zaten.
Bu ayrılık ne senin çekingenliğin,
Ne de benim acizliğim,
Bu, zalim bir dünyanın bize biçtiği kaftan.

Söyle be sevdiceğim;
Niye bu kadar yasak sevmek,
Niye?