Yarım Kaldık 2 Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Aynı cümlenin ortasından ikiye bölündü sesimiz,
Ne sen noktayı koyabildin bu hikâyeye,
Ne ben yeni bir satır başı yapabildim hayatıma.
İkimiz de o dar eşikte, bir sonun tam kıyısında
Birbirimizin gözlerine baka baka devrildik.

Bir addım atsak kavuşacaktık belki,
Ama gurur denilen o soğuk mermere çarptı ellerimiz.
Aramızda duran şey mesafeler değildi sevgili,
Aramızda duran, o söylenmemiş sözlerin ağır enkazıydı.
Sen kendi sustuklarına sığındın o gece,
Ben kendi içimdeki fırtınaya gömdüm yüzümü.

Şimdi bir yarım sende kaldı bu ömrün, bir yarım bende.
Hangi tarafa dönsek eksik, hangi tarafa baksak puslu.
Zaman o eşikte durdu, ne ileri gidiyor saatler
Ne de o veda anından geriye dönüyor rüzgâr.

İkimiz de biliyoruz; ne tamamen gidebildik bu sevdadan,
Ne de bir arada kalmayı başarabileceğiz artık.
Biz, bir sonun tam ortasında,
Kendi yaralarımıza baka baka yarım kaldık...

Aynı göğün altında iki ayrı sürgün gibi,
Sessizce eriyoruz bu kentin kuytularında.
Ne bir haber var senden gelen,
Ne de bende sana varacak bir derman kaldı.
Sokaklar yine o eski yalnızlığına büründü,
Her köşe başında senin gölgen.

Her adımda o yarım kalmışlığın ağır izi,
Ben bu yükü sırtlayıp yürüyorum ama
İçimdeki o son ışık da sönüyor yavaş yavaş.
Biliyorum, geri dönüşü yok artık bu yolun,
Ne sen o eski sevdalı adamsın,
Ne de ben o mağrur duruşun sahibi.

Birbirimizin gözlerinde yok olduk ikimiz de,
Kendi karanlığımıza gömüldük en sonunda,
Kendi sessizliğimizde boğulduk tek başımıza.
Söz bitti, yol bitti, biz bittik...
Geriye sadece bu soğuk, bu kimsesiz kül kaldı.

Göz göze geldik o son defa sessizce,
Söz bitti, ışık çekildi sokaklardan.
İçimizdeki o koca şehir yıkıldı üzerimize,
Ne sen uzatabildin elini o an,
Ne ben tutabildim düşen düşlerimizi.

Kırık bir ayna gibi fırlatıldık geceye,
Aynı karanlığın iki farklı kuytusuna.
Şimdi adın geçince bir rüzgâr eser,
Üşütür içimdeki en derin yerimi.
Bir yanım hâlâ o eşikte bekler durur,
Bir yanım çoktan toprağa karışmış.

Biz tamamlanmayı beklerken en başından,
Eksilmişiz meğer kendi sessizliğimizde.
Hiç başlamamış bir masalın yüküyle
En ağır sonunu yaşadık ikimiz de.
Susuşumuz kaldı geride baki kalan,
Bir de o eşikte asılı duran nefesimiz.