Yâr gelmesin Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Demişler ki yarayı sarmaya Yâr kendi gelsin…Yarayı açan yâr değil mi?Yazı kışa döndüren yâr değil mi?Umut verip de boş kuyulara atan,Sonra sesimi duymazdan gelen Yâr değil mi?

Yaramı sarmaya yâr gelmesin,Varsın kapımın önünden geçsin de,
Gölgesi bile düşmesin eşiğime.

Ben artık beni yaralayan elden;
Şifa beklemiyorum.
Bir zamanlar “geçer” dediğim ne varsa İçimde kendi mezarını kazdı.Meğer insan en çok,İyileşeceğine inandığı yerden kanarmış.

Yaramı sarmaya yâr gelmesin.Çünkü aynı el,
Hem bıçak olup saplandıysa kalbime,Hem de merhem olmaya kalkarsa,
Ben hangi dokunuşa inanayım?

Bırakın yara benimle kalsın.Kabuk bağlasın, iz bıraksın,Ama bana ait olsun.Her iz, yaşanmışlığın sessiz imzasıdır;İnsan bazen acısını silerek değil,Onunla yaşamayı öğrenerek büyür.

Ben artık umut istemiyorum.Korkak ellerden.Söz istemiyorum.Gecenin karanlığında verilip,Sabahına çıkılmayan sözlerden.Bir insanın “kalacağım” deyip,İlk rüzgârda gitmesi kadar,Acımasız bir yalan yoktur.

Yâr gelmesin…

Çünkü ben öğrendim;Bazı insanlar hayatımıza,Yara açmak için girer,Bazıları o yaranın içinde,Kendimizi bulmamız için kalır.

Ve bazen kader,Bizi kurtaracak insanı değil,Kendi kendimizi kurtaracağımız,Issız bir kıyıyı gösterir.

Ben o kıyıya varacağım.Kanayan yerlerimi ellerimle tutup,Kimseye “iyileştir beni” demeden…

Çünkü insanın en büyük devrimi,Kendisini yaralayanın önünde,Bir daha diz çökmemesidir.

Yaramı sarmaya yâr gelmesin.Ben yarama sahip çıkarım.Varsın izi kalsın…

Çünkü bazı izler acı değildir artık;İnsanın,Bir daha aynı kapıda,Beklemeyeceğini hatırlatan,Sessiz bir felsefedir.