Yâr gelmesin Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Demişler ki yarayı sarmayaYâr kendi gelsin…Yarayı açan yâr değil mi?Yazı kışa döndüren yâr değil mi?Umut verip de boş kuyulara atan,Sonra sesimi duymazdan gelen Yâr değil mi?

Yaramı sarmaya yâr gelmesin,Varsın kapımın önünden geçsin deGölgesi bile düşmesin eşiğime.

Ben artık beni yaralayan ellerdenŞifa beklemiyorum.Bir zamanlar “geçer” dediğim ne varsaİçimde kendi mezarını kazdı.Meğer insan en çok,İyileşeceğine inandığı yerden kanarmış.

Yâr gelmesin yaramı sarmaya;Çünkü aynı elHem bıçak olup saplandıysa kalbime,Hem de merhem olmaya kalkarsaBen hangi dokunuşa inanayım?

Bırakın yara benimle kalsın.Kabuk bağlasın, iz bıraksın,Ama bana ait olsun.Her iz, yaşanmışlığın sessiz imzasıdır;İnsan bazen acısını silerek değil,Onunla yaşamayı öğrenerek büyür.

Ben artık umut istemiyorumKorkak ellerden.Söz istemiyorumGecenin karanlığında verilipSabahına çıkılmayan sözlerden.Bir insanın “kalacağım” deyipİlk rüzgârda gitmesi kadarAcımasız bir yalan yoktur.

Yâr gelmesin…

Çünkü ben öğrendim;Bazı insanlar hayatımızaYara açmak için girer,Bazıları o yaranın içindeKendimizi bulmamız için kalır.

Ve bazen kader,Bizi kurtaracak insanı değil,Kendi kendimizi kurtaracağımızIssız bir kıyıyı gösterir.

Ben o kıyıya varacağım.Kanayan yerlerimi ellerimle tutup,Kimseye “iyileştir beni” demeden…

Çünkü insanın en büyük devrimi,Kendisini yaralayanın önündeBir daha diz çökmemesidir.

Yaramı sarmaya yâr gelmesin.Ben yarama sahip çıkarım.Varsın izi kalsın…

Çünkü bazı izler acı değildir artık;İnsanın,Bir daha aynı kapıdaBeklemeyeceğini hatırlatanSessiz bir felsefedir.