Ey yüksek kürsülerden
memleketi avucunda sanan!
Sesin gür olabilir,
mikrofonların çoğalabilir,
ekranlar sabaha kadar
adını söyleyebilir.
Ama halkın sustuğu yerde
zafer değil,
fırtına büyür.
Unuttun!
Hiçbir mühür
alın terinden büyük değildir.
Hiçbir saray
bir işçinin ekmeğinden.
Hiçbir koltuk
bir annenin gözyaşından.
Ve hiçbir iktidar
halkın sabrından daha uzun ömürlü değildir.
Korkuyla kurduğun düzen
düzen değildir!
Adaleti susturursan,
mahkemeler konuşsa ne olur?
Basını susturursan,
manşetler bağırsa ne olur?
Meydanları kapatırsan,
duvarlar alkışlasa ne olur?
Gerçek,
betonu da deler,
demiri de.
Sanıyorsun ki
her itiraz düşmandır.
Her soru ihanettir.
Her farklı ses
yıkılması gereken bir surdur.
Yanılıyorsun!
Çünkü memleket,
tek sesle değil,
binlerce yürekle ayakta durur.
Bak!
Pazar filesi boşaldıkça
meydanlar dolar.
Sofralar küçüldükçe
öfke büyür.
Çocukların geleceği
karardıkça
hiçbir propaganda
güneş olamaz.
Bir zamanlar
"millet" diyordun.
Şimdi
milleti dinlemek yerine
yalnızca alkışı seviyorsun.
Oysa alkış
kiralanabilir.
Vicdan
asla...
Sur üstüne sur ördün.
Kapı üstüne kapı.
Yasa üstüne yasa.
Korku üstüne korku.
Fakat unuttuğun bir şey vardı:
Halk,
duvarlardan değil,
umutlardan geçer.
Ey kibir!
Sen en eski saltanatın
en yeni yüzüsün.
Aynaya bakmayanların,
eleştiriye kulak tıkayanların,
kendini devlet sananların
kaçını tarih affetti?
Söyle!
Hangisi sonsuza dek kaldı?
Bir gün...
Ne sirenler duyulacak,
ne koruma orduları,
ne kırmızı halılar,
ne uzun konvoylar...
Bir gün
yalnızca insanlar konuşacak.
Ve o gün
hesabı mahkemelerden önce
vicdan soracak.
Çünkü tarih,
güçlüleri değil,
haklıları yazar.
Çünkü zaman,
taçları değil,
alın terini saklar.
Çünkü bu memleket,
korkuyla değil,
adaletle nefes alır.
Ve unutma!
Bir ülkeyi dışarıdan gelen düşman yıkmaz.
Bir ülke,
adalet eksildiğinde,
ekmek küçüldüğünde,
umut sustuğunda,
evlatlar bavullarını topladığında
içinden çöker.
İşte o çöküşün
ne marşı olur,
ne alkışı...
Sadece
gelecek kuşakların
acıyla okuyacağı
uzun bir tarih olur.
Kayıt Tarihi : 19.07.2026 14:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, tek bir kişiye değil; gücün, kibrin ve hesap vermezliğin insanı nasıl yalnızlaştırdığına dair yazılmış bir vicdan çağrısıdır. Tarih boyunca nice iktidarlar, nice makamlar ve nice saltanatlar gelip geçti. Kimi adaletle anıldı, kimi ise geride kırık hayatlar, suskun insanlar ve pişmanlıklar bıraktı. Ortak gerçek ise hiç değişmedi: Güç, halkın güveniyle ayakta kalır; kibir ise en sağlam görünen yapıları bile içten içe çürütür. "Yangın Yeri Memleket", yalnızca siyasal iktidarları değil; ailede, kurumda, toplumda ve hayatın her alanında yetki sahibi olup merhameti unutan herkesi sorgulayan bir şiirdir. Çünkü bir ülke sadece ekonomisiyle değil, adaletiyle; bir aile sadece çatısıyla değil, sevgisiyle; bir yönetim ise sadece kanunlarıyla değil, vicdanıyla ayakta durur. Şiirin temel düşüncesi şudur: İnsanlar susturulabilir ama vicdan susturulamaz. Alkışlar satın alınabilir ama güven kazanılmadan kalıcı olunamaz. Ve en büyük yıkımlar dışarıdan gelen fırtınalarla değil, içeride büyüyen kibir, adaletsizlik ve sevgisizlikle başlar. Bu nedenle şiir, bir öfke metni olduğu kadar bir uyarıdır. Gücün geçici, adaletin ise kalıcı olduğunu hatırlatan; makamların değil, insanlığın ve vicdanın sonunda mutlaka hesap soracağını dile getiren bir çağrıdır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!