Yalanmış Gönlüm Şiiri - Sempatiksair Emrah

Bir gece ansızın anladım…
Meğer insan en çok
“Kalbim sende güvende…” dediği yerde kayboluyormuş…
Ve o an çöktü içime bütün şehir…
Sokak lambaları bile yüzüme bakamadı…
Çünkü bazı gerçekler vardır;
İnsanı öldürmez…
Ama bir daha eskisi gibi de bırakmaz…
Yalanmış her şey…
Kurulan hayaller, edilen yeminler,
“Ömür boyu” diyen gözler bile yalanmış…
Bir tek içimde büyüttüğüm acı gerçekmiş…
Ben seni
Geceye anlatır gibi sevmiştim…
Sessiz…
Derin…
Ve sonsuz…
Sense beni,
Yağmur altında unutulan bir şarkı gibi bırakıp gittin…
Şimdi hangi sokağa çıksam
Adın vuruyor kaldırımlara…
Hangi aynaya baksam
Yüzüm değil, kaybettiklerim görünüyor…
Bir insan nasıl bu kadar değişir?
Nasıl olur da
“Gitmem” diyen biri
Bir yabancı gibi geçer yanından?
Anladım…
Bazı sevgiler mezar kazarmış insana…
Ve bazı vedalar
Bir ömür boyunca insanın içinde yankılanırmış…
Bak şimdi…
İçimde koca bir enkaz var…
Çocukluğum toz olmuş,
Hayallerim sigara dumanına karışmış…
Ben hâlâ herkesi kendim gibi sandığım için
Kendime kızıyorum…
Çünkü ben ihanet bilmiyordum…
Ben yarı yolda bırakmayı bilmiyordum…
Ben bir insanı severken
Kalbimi sonuna kadar açıyordum…
Ama dünya başka bir yermiş…
Burada en temiz duygular bile kirletiliyormuş…
Ve insanlar
Sana sarılırken bile senden vazgeçebiliyormuş…
Yalanmış her şey…
Dostluklar…
Aşklar…
“Yanındayım” diyen o sahte sesler…
Meğer herkes
Kendi çıkarı kadar seviyormuş birbirini…
Şimdi gecenin tam ortasında
Küllerimle konuşuyorum…
Ve içimde hâlâ küçücük bir çocuk soruyor:
“Bu kadar sevmek suç muydu?”
Cevap vermiyorum…
Çünkü bazı soruların cevabı yoktur…
Sadece insanın içine oturan bir sessizliği vardır…
Ama iyi dinleyin beni…
Ben bu acıyla yıkılmam artık…
Çünkü en karanlık gecelerden geçen insanlar
Güneşi başka sever…
Ve bir gün…
Beni kaybeden herkes anlayacak…
Bazı insanlar bulunmaz…
Kaybedilir…