Yalan Alemi Şiiri - Kasım Kobakçı

Gece fısıldıyor, serince bahar,
Ufukta belirir sisli asuman,
Kirpiğini kapa, coşkulu pınar,
Düşlerin içinde kaybolmuş zaman.
*
Gökyüzü kararmış, yıldız gizlenmiş,
Düşmanlar sahada derin iz çizmiş,
Kahraman erlere zehir verilmiş,
Sarsılır düşlerden ansızın kalkan.
*
Sabaha varmadan başlar zor savaş,
Siperde bekliyor yiğit arkadaş,
Yürekler atıyor, titriyor yavaş,
Karşıya geçiyor sisleri yaran.
*
Tuna boylarında yanan loş ocak,
Elden ele gezen kutsal al sancak,
Zafer marşlarıyla doldu şen bucak,
Yüksek tepelerde gururla duran.
*
Sokaktan fırlayan yürekli filiz,
Sarayda oturan beylerden temiz,
Mazlumun ahını duyuyoruz biz,
Zalimin köşküne korkuyu salan.
*
Çehrene vurulmuş acı sert tokat,
Menfaat uğruna satılmış hayat,
Kimisi çürümüş kimisi bayat,
Haklı davasında dimdik şahlanan.
*
Mete ordusuyla ufuktan geçer,
Cesur savaşçılar şerbeti içer,
Tarih meydanında eceli seçer,
Kopan fırtınadır gökleri saran.
*
Gönülden uzanan nurlu cesur kol,
Gaziler ardından açılan hak yol,
Kardeşlik aşkıyla sevgiyle sen dol,
Çeliği eriten ateşte yanan.
*
Derin hülyalarda görülen kesin,
Kalbinde yankılar nurlu gür sesin,
Boğucu karanlık tamamen bitsin,
İlahi kudrete yürekten kanan.
*
Uyanış çağıdır uzanır dost el,
Kirpiğin ucunda parlayan güzel,
Ruhunu sarsıp da kükreyen gür sel,
Yalan aleminden çıkıp uyanan.