Yalan Şiiri - Cem Eyüboğlu

Yalan

bir kelimeyle başladı her şey
küçük, önemsiz sandığın
“büyütmeye değmez” dediğin
ama en çok da oradan çatladı güven

yalan
yüksek sesle gelmez
sessizce yerleşir araya
bakışların değişir önce
sonra kelimelerin anlamı

ben gerçeği duymaktan korkmazdım
ama eksik bırakılmış doğrular
en çok onları yordu içimi

çünkü yalan
sadece söylenen değildir
saklanan da bir yalandır bazen
susarak gizlediğin
bilerek eksilttiğin her şey

birine inanmak
gözlerini kapatmak gibidir
ve sen
o karanlıkta
yolumu değiştirdin

yalan söyledin belki
ama asıl kırılan
sözlerin değil
bana hissettirdiğin şeylerdi

şimdi düşünüyorum da
hangisi gerçekti
gülüşün mü
yoksa yokluğun mu

yalan
insanı bir anda yıkmaz
yavaş yavaş çözer içinden
önce güveni alır
sonra sevgiyi
en son da inancı

ve geriye
şüpheyle bakan bir kalp kalır

ben artık
her sözü tartıyorum içimde
her bakışı sorguluyorum
çünkü bir kez öğrenince insan
yalanın yüzünü
hiçbir şey eskisi gibi olmuyor

ama yine de
tamamen vazgeçmedim doğrulardan
çünkü birinin yalanı yüzünden
kendimden eksilmek istemem

yalan söyledin
ama ben
gerçek kalmayı seçtim.