Vuslat Şiiri - Cem Eyüboğlu

VUSLAT

Bir hasret büyürdü içimde, adı sen,
Geceler uzardı, sabahlar eksik.
Rüzgâr bile seni fısıldardı bazen,
Kalbim, adını ezberlemiş bir çocuk gibi.

Yollar sustu, adımlarım yoruldu,
Her köşe başında seni aradım.
Gözlerim ufka takılı kaldı,
Belki gelirsin diye bekledim, durmadım.

Zaman, sensiz ağır bir yük oldu,
Saatler kırıldı bileklerimde.
Her an biraz daha sana döndüm,
Her an biraz daha kayboldum kendimde.

Bir gün, ansızın doğdu vuslat,
Sanki bahar indi kışın ortasına.
Sesin değdi yorgun ruhuma,
Ve dünya yeniden kuruldu bir anda.

Gözlerin… bir deniz gibi derin,
İçine düşen kurtulamaz derlerdi.
Ben zaten kaybolmaya razıydım,
Yeter ki seninle olsun bu kayboluş.

Ellerin değdiğinde sustu zaman,
Kalbim ilk defa doğru attı.
Ne geçmiş kaldı ne de uzaklık,
Sadece sen ve ben… ve sonsuzluk vardı.

Vuslat, sadece kavuşmak değilmiş meğer,
Bir ruhun diğerinde kendini bulmasıymış.
Eksik kalan ne varsa tamamlanırmış,
Sevgi, en sonunda yolunu bulurmuş.

Şimdi anlıyorum bekleyişin anlamını,
Her acı, her yalnız gece boşuna değilmiş.
Çünkü sen vardın yolun sonunda,
Ve bütün yollar sana çıkarmış.