Yakılmış şiir Şiiri - Seyit Cafer Arvas

İçimde sisli bir vedanın savaşı var.
Dünya muhal bir masaldır diyor kalbimin iç çekmeleri.
Yarım kalmış her şey üzerine şiir yazılabilir
Bir mezarlıkla konuşmuş saydım kendimi.
Bu savaşta yarım kalan bir şeyler var
Vardır elbet bir bildiği.
Uçurumdan nasihatlar haykırdım düşenlere
ve etimden parçalar serdim
bir kelime duymadım
Yankım bana döndü ben yankıya
söylediğim yalanlara hiç inanmadım.
Ne karıncanın haberi vardı hüznümden
ne de başımda ki karga
bir ben ağladım ateşin başında
bir de dostu ölmüş karınca .
Herkes kendi canında
Od içinde ben ot içinde köz
Bir ben yanmışım bir de gizlenen karınca.

İçimde bir savaş var
öğrenmek için bilmediklerimi
bana süslü kelimeler verilmiş
Zorla şiir yazdırmışlar bir kıza
ve bir adam yumruk sallamış boşluğa
kızmadım.
Dünya delicesine dönerken
ben yerimden kalkmadım.
Hüzün kader mi
seçilmiş bir taç mı
Kendime kendimi ekledim de
bu deniz taştı.

Gecenin en parlak anında
kimsesiz kalmış bir parkta
oturup türküler yaktım
bir ben duydum türküyü
bir de oynayan çocuk salıncakta
Düşüp dizini incitti çocuk
ağladık
O dizine ben kalbime
Şiir burada bir yerdeydi
Elinde hançerle.

Ne çok sustum
pişmedi içimde ki kelime
ve and olsun
dalıp gittiğim kilime
dokuyan ben kadar bakmamıştır
bakmıştır belki ama
kanatlanıp uçmamıştır.

Uçtum da ne oldu
takıldı kanadım kan revan oldu
hızlı geçen zamana
ve uğruna verdiğim kavgalar
bir saksıda soldu

İncindim ve sustum
şiir yazdım
Yazdığım şiiri
burada yaktım