Vuslatın Sonu Şiiri - Sadık Kocabaş

VUSLATIN SONU
Şafak vakti duman çöktü dağlara,
Zulüm pençe attı taze bağlara,
Haber salın gittiğimiz çağlara,
Gönül yandı, kara bağra dayandım.

Üç can idi; üçü fidan, üçü kor,
Sorun hele, yaşamak mı daha zor?
Gözlerinde şimşek çakar, sönmez har,
Zindan bitti, sonsuz nura boyandım.

Mektup yazdım, yarıda kaldı satır,
Sıla hasret; ne gönül var ne hatır,
Darağacı her gece dert kuşatır,
Diri öldüm, her çileye dayandım.

Parka eski, yürek ise hep yeni,
Cellat bile tanıyamaz gölgeni,
Toprak ana, bağrına bas sen beni,
Vatan dedim, al kanlara boyandım.

Adaletin terazisi bozulmuş,
Kaderimiz kanlı yaşla yazılmış,
Mezarımız dar sokakta kazılmış,
𝓚𝓪𝓵𝓮𝓶𝓼𝓲𝓔 𝓢̧𝓪𝓲𝓻 oldum, nara uyandım.

Giden döner mi ki sönen ocaktan?
Kopup geldik o Amasya-Tokat'tan,
Geçtik bugün bu yalancı hayattan,
Güneş doğdu, hür sabaha uyandım