Vuslat Diye Sustuklarım

Kendimden verdim,
sen kal diye.
Her adımımı sana göre attım,
yolumdan vazgeçtim diye.
Konuşmadım çoğu yerde,
kırılmayasın diye.
Sen giderken bir şey olmadı,
her şey yerli yerinde.
Ben kalırken dağıldım,
toplanmadı hiçbir parçam geride.
Aşk iki kişilik derler,
emekle büyür, sabır ister.
Bizde biri sevdi gerçekten,
biri alışmayı aşk sandı meğer.
Geriye döndüm baktım ki ey dil,
en çok eğildiğin yerde kırılmışsın.
Bir vuslat ümidiyle
nice doğruları susturmuş,
kendinden feragat eylemişsin.
Ve nihayet
şu hükme vardım ey kalp:
Sonu evvelden yazılı bir hikâyede
beni bu denli değiştiren
aşk değil
imtihanmış.