Bir Adam Vardı Şiiri - İsmail Hakkı Üçüncü

Taşların hafızası var sandım,
kanımı tanıyınca dururlar diye.
Meğer yol dediğin,
insanın kendine varma biçimiymiş;
acıdan yapılma, sabırla örülmüş.
Gecenin cebinden çıkardım adını,
kimse görmeden söyledim rüzgara.
Rüzgar sustu.
Anladım:
Bazı isimler yüksek sesle söylenmez,
çünkü kader duyar.
Bir şehir yıktım içimde,
sırf sen geçerken yorulma diye.
Işıkları söndürdüm,
gölge olmayı öğrendim.
İnsan sevince büyümüyor sevgilim,
eksiliyor...
Ama eksildikçe gerçeğe benziyor.
Avuçlarımda kırık bir saat taşıdım sana,
zaman dursun diye değil
geç kaldığımı ispatlamak için.
Çünkü ben seni
tam vaktinde sevemedim,
hep biraz geç,
hep biraz fazla sevdim.
Sorarlarsa anlatma beni,
"Bir adam vardı" de,
"Kalbini yanlış yerde bıraktı."
Çünkü bazı aşklar yaşanmaz,
başkasına miras kalır
ve insanın içi
o mirasla yaşlanır.
Sevdiğim,
eğer bir gün üşürsen,
bil ki ben hâlâ o yollardayım.
Yalın ayak.
Geri dönmeyi bilmeyen bir kalbin ileri yürüyüşüyüm.