Yanında Daha Kolay

Birkaç ay geçti.
Artık seni düşünmek
bir ağırlık değil,
günün içinde
kendiliğinden beliren
küçük bir gülümseme gibi.
Mesaj atıyorsun bazen,
“ne yapıyorsun?” diye.
Eskiden olsa
cümle kurardım uzun uzun.
Şimdi
“seni düşünüyorum” demeden
seni düşündüğümü anlıyorsun.
Yan yana gelince
garip bir rahatlık var.
Ne fazla özeniyorum,
ne eksik kalıyorum.
Sanki hep böyleymişiz gibi,
ama ikimiz de biliyoruz
öyle olmadığını.
Gözlerinle konuşuyorsun,
ben anlamazdan geliyorum biraz.
Çünkü hoşuma gidiyor
uzatmak o anı.
Biraz sen yaklaş,
biraz ben kaçayım diye.
Eskiden aşk
büyük cümleler isterdi benden.
Şimdi
küçük şeylerde saklı:
omzuma değen elin,
nedensiz bir gülüşün,
“kal biraz daha” demeyişin.
Çünkü artık biliyorum,
gitmeyeceksin.
Ve ben de
kalmak için
hiç bu kadar istekli olmamıştım.
Seninle her şey
biraz daha hafif.
Ama değersiz değil
aksine
ilk defa bu kadar gerçek.
Ve galiba
en sevdiğim şey şu:
Seni severken
kendim olmayı unutmuyorum.
Ama itiraf edeyim,
bazen sana bakarken
hiç büyümemişim gibi hissediyorum.
Biraz heyecanlı,
biraz utangaç,
biraz da fazla mutlu.