Vuslât Şiiri - Oğuz Ozan

Deli yağan yağmur
Okşar dikenli tenini
Kaç mevsim kaybettik
titreyen rüzgârlarda?

Açıldık karaya çalan
Asi bir denize;
Güneşe küskün ve ağlamaklı...
Oysa ufuklar dalganıyordu varışta
Oysa mavi âlenen eşlik ediyordu vuslâta

Kızıl bir akşamın kıyısında
İçimizde batar bir gece
Göğün pas tutmuş eşikleri ardında
Bir başka dehliz soluk alır karanlıkta.

Bir vakit sesin vardı dalgaların şahikasında
Ben onu uzaklığın kıyıya bıraktığı bir iz sandım
Oysa her çekilişinde denizin
Biraz daha eksiliyordun benden, usulca

Ne sen vardın artık,
ne de dönülecek bir kıyı;
yalnızca uzaklarda
kendi yarasını taşıyan bir ufuk.

Teninde batan güneş
Doğar gidişinin beyhude sâyesinden

Biz sandık ki vuslata açıldık;
Meğer deniz ta kendisiymiş ayrılığın-