Veysel Soysal Şiirleri - Şair Veysel Soysal

Cevretme, abdal gönlüm.
Devir, devran değişti.
Bundan ibret al gönlüm.
Zeybek- Seymen değişti.

Silah al hakkı savun;

Seveceğim, bir gün yine
Gönül odu yanar ise.
Cemre düşer kalp içine
Beni bir gün anar ise.

Yaşım altmış, indi perde

“Kün” deyince Zülcelali vel ikram.
Cism tecelli eder, varlık sayılır.
Varlık eğilip ruha olunca ram.
İnsana dünya malı dirlik sayılır.

Oturup nefsinle hesaba girsen

Seçmen tavlayan vekilin
Pul parası bizden çıkar.
Halkı kışkırtan akilin
Yol parası bizden çıkar.

Başkan vekile yağ çeker

Gönül bağına diktiğim çöğürler
Bağ olur mu, yaz gelince bell’olur.
Yarimle geçen bir anlık devirler
Çağ olur mu, söz gelince bell’olur.

Olur böyle; delikanlı kafası;

Oyuncaktır birkaç gemi;
Veysel Soysal çatla emi!
Çıkmaz oldu, çayın demi;
Sallamalar moda oldu.

Sözlerimiz dizelerde.

Belediyeden bir yapı
Ruhsatı alma öyküsü
Ne damgası, burda pulcu bulunmaz.
Kızıyorum, azar azar Müdür Bey!
Burası Köy, arzuhalci bulunmaz.
Dilekçeyi kimler yazar Müdür Bey!

Bağban oldum, çalı diktim dağlar.
Tabutumdan, düstur verdim, sağlara.
Yaşın yaşın bulut oldum bağlara.
Yağmur bitti.
Gül bitmedi.

Allah’ım ne kötü zamana kaldık.
Pazarın malları çürüktür şimdi.
Her gıda zararlı, samana kaldık.
Bahçenin yemişi koruktur şimdi.

Demek devletçilik baştan batıldı(?)

Hele bir bak, iki gözüm.
Ön sırayı nerden buldun?
Yoksulluğa nedir çözüm,
Bu çırayı nerden buldun?

Babanın evi harabe