Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Benim için ölsem bile ağlamaz,
Çıkarcı insanlar fayda sağlamaz,
Kim olursa olsun beni bağlamaz,
Öz kardeşlerimi sildim defterden.

Kardeş mirasına göz diken hayvan,

Bıktırdın usandırdın seni istemem,
Arkamdanda gıybet yapsan sus demem,
Bu kalbimde sana karşı duygu beslemem,
Özledikçe bu bağrıma taş bastım.

Sevgilide olsa aşkı kendinin olsun,

Eşim dostum Varsa koşar parama,
Yoksa Eğer merhem olmaz yarama,
Helede bu çağda dürüst arama,
Üç kuruşa takla atan rezil çok.

Varsa paran pulun çoktur yârenler,

Cazibe gözleri aşkla yanıyor,
Göz göze gelince başım dönüyor,
Aşkın ızdırabı kalbe iniyor,
O güzele köle olasım geldi.

Mecnunum Leylayı çölde ararım,

Anlamadım ne çileli burunmuş,
Bacanakta suç yok burun sorunmuş,
Yak dedik ışığı ama erinmiş,
Nerden çıktı tuvaletin kapısı.

Ne zalimmiş tuvaletin kapısı,

Serim verdim yoksa sırmı vermedim,
Varmı başka böyle dünya görmedim,
Her gün koştum insanlığa durmadım,
Veysel bu dünyadan üzgün gidiyor.

Nanköre nasihat versem ne fayda,

Kalksın gözlerinden perde,
Gelin nerde damat nerde,
Bu gün düğün varsa burda,
Vur davula ver coşkuyu.

Ağlar gelin zari zari,

Keskin bıçak konuşturur kasabı,
Tutar ise çıkarcının hesabı,
Bu işler ezelden beridir tabi,
Varsa paran fırsat sende söz sende.

Söz eden çok olur çınlar kulağı,

Bende bilmem ne ayaksın ne yolsun,
Şunu bilki yanar döner bir kulsun,
Nere gitsem nerde olursa olsun,
Sıra gelmez yalakçılar oldukça.

İşte güçte ne gezersin pavyonda,

Gerçeklere can çırpınır bedende,
Gelende yalancı dostum gidende,
Tok sözlülük bende çünkü nedende,
Ben ölünce sevinenler çok olur.

Azgın nesil tapkın şeytana puta,