Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Çocuklar yan çizer hanım sosyete,
Bir kerecik katlanmazlar zahmete,
Akıl mantık almaz zalimden öte,
Hiç kimse derdime ortak olmuyor.

Her şey sırasıyla gelip geçiyor,

Maksatın kendine dedirtmek ağa,
Sen ayı cinsisin geri dön dağa,
Çıktığı kabuğu beğenmez kör kablumbağa,
Sen işte böylesin paracan Ağa.

Git kafanı vur duvarda geber,

Dünya üç beş günlük misafir yeri,
Gelir gider herkes ezelden beri,
Hakkın divanına döneriz geri,
Götürürler iki omuz üstünde.

Kendini boş yere zorlar habire,

Şaşkın şaşkın iş ararız nerede,
Ben giderim onlar kalır geride,
Bizim Suna İle bizim Feride,
Bize anı kaldı on beş aralık.

Suna yirmi yedi feride yirmi üç,

Yüce Allah'ın takdirine kim ne der,
Herkes bu dünyada can borcu öder,
Topraktan geldi toprağa gider,
Önü toprak sonu toprak Dünyanın.

Bu dünyanın ne düzeni var ne tadı,

Dostlar güler geçer düşman sevinir,
Tek bildiğim derde düşen dövünür,
Etti buldu diye herkes övünür,
Dost ile düşmanı önce düşte gör.

Derdi çeken bilir bir anda ölünmez,

Ne fark eder sağcı solcu,
Yavaş ol çok bilmiş falcı,
Bende yolcu sende yolcu,
Ne bu tavır nispet Kime.

Gözüm yoktur yağda balda,

Fazla vurma kırılır boş davula,
Kim dediki git kediyi kovala,
Beş kediyi koyarsan bir çuvala,
En sonunda olacağı bu idi.

İki ayaklı kediyi koy torbaya,

Dünya bir acayib nesil kudurgun,
Korkulu rüyadır herkes tedirgin,
Bir ölür,beş ölür nedense her gün,
Korkulu rüyadır öldürür kene.

Yok idi eskiden böyle rezalet,

Malmülk kalır Dünya kimseye kalmaz,
Çalışır çabalar çilesi dolmaz,
Mecburu hayatta olmazsa olmaz,
Her İnsanın nefsi kendine düşman.

Nasihat kâr etmez başta ötene,