Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Beş para etmezin namı duyulur,
Yalakçılar arkasından koyulur,
Ciğerlerim parça parça oyulur,
Düşünce tanırsın dostu düşmanı.

O ötlek yürekler korkupta kaçmaz,

Gelenler yaralı giden yaralı,
Vay para babası pullu paralı,
İşte budur bu Dünyanın kuralı,
Elbet Birgün gelen Birgün gidecek.

Hep geride kalır yaşanan anı,

Kim ne derse desin bilirim şunu,
İllakide vardır her şeyin sonu,
Bırakmak lazım geriye güzel bir anı,
Eğri değil doğru yola bakarım.

Sana diyeceğim şudur akıldan noksan,

Ağlasam sızlasamda dövsem dizimi,
Kötü kader bırakmıyor izimi,
Akşam yattım sabah açtım gözümü,
Dünya seni görmek istemiyorum.

Zordur bunca sıkıntıya dayanmak,

Kimi sağa çeker kimisi sola,
Girmişiz sonu yok çıkılmaz yola,
Halk olarak vermek lazım kol kola,
Zalimlere vermeyelim Meydanı.

Nefse yenik düştü paracı pulcu,

İnsanlar değişti nefisler azdı,
Herkes bir birinin kuyusun kazdı,
Şeytan galip geldi düzeni bozdu,
Bu zaman dost olma zamanı değil.

Hainden mazluma atılır kara,

Nankör olan İnsanlıktan ne anlar,
Canlılar içinde sade İnsanlar,
Sersemle sürtükle dolmuş meydanlar,
Cirit atar zibidiler zübbeler.

Helede bu çağda yetişen gençler,

Yanlış yolu fark edince çark ettim,
Zalim zorba dostumda olsa terk ettim,
Kırk üç yıldır bende şunu fark ettim,
Dünya bile zorbaların Dünyası

Güçlü olan güçsüzleri susturan,

Her adamı adam sanma bakıp boyuna,
Ters gidersen huyu ile suyuna,
Vallahi şaşırdım ben bu oyuna,
Ne kadar zor insanlara yaranmak.

Dokunsam teline dertli öter sazım,

Köpek olan vazgeçmez pok yemekten,
Gözünü açıp baş kaldırmaz kemikten,
İnsana en güzeli iyi ol demekten,
Bir nusübet bin nasihattan iyidir.

Bilmiyorsan bir bilene sorsana,