Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Özenti kendinde ağalık süsü,
Ne izanı vardır nede törpüsü,
Sence ne yapmalı böyle bir pisi,
Zalimdir zorbadır köyün dayısı.

Gerek yoktur ite zorbadan, zorba,

Ne yapsam neylesem yoz oğlu yoza,
Atmış gam,kasaveti sanki boş koza,
Gerçeklerle ayan gelemez yüze,
Gitmez yaya dolmuşa biner kudurgun.

Ondan bundan yanlış alır öğüdü,

En sonunda şair oldu kulaktan,
Anlaşılmaz durum tıkandı yoktan,
Bilmem bedduadan bilmemki haktan,
Duymazsın sesleri sağırsın kulak.

Günde üç kez damlatırım damlayı,

Yirminci yüz yılda hele bu çağda,
Nedendir bilmem ki kula kul olduk.
Kentin ortasında sanmaki dağda,
Nedendir bilmem ki kula kul olduk.

Hep sözlerim dürütlüğe tarifim,
Ben böyleyim akıl almaz herifim,
Aç kalsamda dürüstlüktür şerefim,
Veren Allah dostum kula kul olma.

Akıl almaz yalakalar, yaftalar,

Bakıp kalıbına aldanma adam,
Sözümde harbiyim olsada dedem,
Söylerim sözümü etseler idam,
Karnı tok gözü aç dev koca bebek.

Unutmuştur sevgi, saygı, hatırı,

Gözüm açtım hak hukuku tanıdım,
Zannetme doğuştan onmuş canıdım,
Şunu bildim şunu gerçek kanıtım,
Allah verir kısmet veren sen misin.

Ayırt etmek lazım akla karayı,

Hoş koku tomurcuk çiçekli bağlar,
Fırtına rüzgarlı püsküllü dağlar,
Görseydi halimi tek anam ağlar,
Öksüzüm ben bundan dar dünya.

Haykırsamda avaz avaz bağırsam,

Şu yalan dünyada unut hasedi,
Allah verir insanlara muradı,
Fanidir dünyanın unutma adı,
Anlayıpta bunu bilse kör cahil.

Aç gözünü girme şetan koluna,

Metin kardeş benden sana nasihat,
Sense Kütahya'lı, ben ise Tokat,
İnsan insan olsun fark etmez fakat,
İnsan önce dürüst olmalı Metin.

Binmiş hayal gemisinin sırtına,